ยุคนั้นของเมืองปลาคาร์พ ยังเป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เรื่องใครบ้านไหนมีคนเพิ่ม หรือเกิดเหตุอะไรขึ้น ซ่อนกันแทบไม่ได้เลย
ชาวบ้านร่วมหมู่บ้านพอได้ยินว่าเจียงจวิ้นอุ้มผู้หญิงสักคนกลับบ้าน ต่างพากันแวะมาที่บ้าน มองจางเสวี่ยเสวี่ยราวกับมองของแปลก
มีคนถึงกับถามไป๋จวิ้นว่า "เธอชื่ออะไร? สวยจริง ๆ เลย!"
ไป๋จวิ้นยิ้มแฉ่งตอบว่า "เธอชื่อจิ่นเสีย เป็นชื่อที่ไพเราะใช่ไหม?"
จางเสวี่ยเสวี่ยถอดหายใจยาว ไม่อยากจะแก้แล้ว
คนนอกประตูพูดต่อ "ชื่อไพเราะจริงด้วย คนก็สวย เจียงจวิ้น เธอเก็บเขาไว้ที่บ้านเพื่อจะเอาเป็นเมียหรือเปล่า?"
ไป๋จวิ้นก็แค่ยิ้ม ไม่พูดอะไร
คนนั้นหัวเราะลั่น "โธ่เอ๊ย ถ้าไม่อยากแต่ง งั้นให้ฉันแต่งเถอะ ฉันก็ยังไม่มีเมียเหมือนกัน!"
สุดท้ายจางเสวี่ยเสวี่ยทนไม่ไหว ออกมาด่าผลักไล่พวกเขาทุกคน แล้วก็เอามือแนบเอวมองไป๋จวิ้น "ถ้ายังปล่อยให้พวกเขามองฉันเหมือนมองลิงอีก ฉันจะรื้อบ้านเธอทิ้งเลย!"
ไป๋จวิ้นรีบพูดทันที "ไม่ใช่ฉันเรียกพวกเขามาหรอก มีคนเดินผ่านหน้าบ้านเห็นเข้า แล้วก็ไม่รู้ยังไงข่าวก็แพร่ไปทั่ว เธอก็เห็นแล้วนี่ ประตูหน้าต่างบ้านฉัน... ก็แตกหักหมด"
จางเสวี่ยเสวี่ยว่า "ยังไงก็ห้ามพวกเขามาอีก! ไม่งั้นมาคนเดียวฉันตบหนึ่ง มาสองคนฉันเตะคู่!"
ไป๋จวิ้นตกใจรีบพยักหน้า แล้วก็จ้องจางเสวี่ยเสวี่ยยิ้มแห้ง ๆ "ฟังเธอทุกอย่าง"
จางเสวี่ยเสวี่ยขมวดคิ้ว "ไป๋จวิ้น อย่ามองฉันแบบนั้นสิ สายตาแบบนี้น่ารำคาญจริง ๆ นะ เธอเป็นอะไรไป ทำให้ตัวเองลืมตาอ้าปากทันหน่อยได้ไหม?"
ไป๋จวิ้นยังคงยิ้ม ยิ้มไปยิ้มมา แล้วก็เอ่ยขึ้นมาเฉย ๆ ว่า "จิ่นเสีย ฉันขอแต่งเธอเป็นภรรยาได้ไหม?"