เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นติดต่อกันมาเจ็ดคืนแล้ว
ทุกครั้งเสี่ยวห้าวจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืนพอดี จากนั้นก็ลุกขึ้นเต้นอยู่พักหนึ่งแล้วหมดสติ ก่อนจะตกอยู่ในอาการโคม่า
บุคลากรทางการแพทย์ต่างบอกว่าสถานการณ์เช่นนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ระหว่างนั้นลองใช้วิธีการรักษาทางการแพทย์มาทุกรูปแบบแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทางทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้
สถานการณ์นี้ประหลาดเกินไป ครอบครัวจึงอดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องภูตผีปีศาจไม่ได้ พวกเขาจึงแอบไปตามหมอผีมาขับไล่สิ่งชั่วร้ายโดยไม่ให้หมอรู้ แต่ก็ไม่ได้ผล
ต่อมา จื่อเฟิงหลิงได้ยินหญิงชราคนหนึ่งในห้องข้าง ๆ พูดถึงการไลฟ์ของซางเฟยหว่าน เธอจึงเข้ามาในห้องไลฟ์และแย่งคิวเชื่อมต่อได้สำเร็จ
หลังจากซางเฟยหว่านฟังเรื่องราวของจื่อเฟิงหลิงอย่างใจเย็นแล้ว ก็พูดว่า "ให้ฉันดูลูกชายของคุณหน่อย"
จื่อเฟิงหลิงพลิกกล้องไปอีกด้าน เล็งไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง
บนเตียงมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาปิดสนิท มือยังคงให้น้ำเกลืออยู่
"เป็นอย่างไรบ้างคะ มีทางช่วยไหมคะ สตรีมเมอร์?" จื่อเฟิงหลิงถามอย่างร้อนใจ
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "มีปัญหาอยู่จริง ๆ ตอนนี้ยังเช้าเกินไป รอจนใกล้เที่ยงคืนแล้วค่อยสมัครเชื่อมต่อมาอีกครั้ง ฉันต้องเห็น 'เธอ' ปรากฏตัวเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
"ได้ค่ะ ได้เลย!" จื่อเฟิงหลิงรีบรับปาก "ฉันจะเฝ้าดูเวลา พอถึง 11:50 ฉันจะสมัครเชื่อมต่อทันที ขอเพียงคุณช่วยลูกชายฉันได้ ฉันจะโขกศีรษะคำนับคุณเลย!"
เมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของเธอ คาดว่าคงไม่ได้พักผ่อนมานาน ซางเฟยหว่านจึงถามว่า "แล้วพ่อของเด็กอยู่ที่ไหนล่ะ? ทำไมถึงมีคุณดูแลอยู่คนเดียว?"