"คุณ...จะ...จะทำอะไร..." ในที่สุดเธอก็บีบคำพูดออกมาได้ หัวใจเต้นรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
ชายคนนั้นจ้องมองหน้าอกเธอด้วยสายตาไม่ดีนัก ยิ้มอย่างหยาบคาย "ผมอยู่ตึกด้านหน้า อาคาร 4 ห้อง 1202 ผมชอบคุณมาก ตั้งแต่เห็นคุณครั้งแรกที่ชั้นล่าง ผมก็ชอบคุณแล้ว ผมเคยส่งเค้กให้คุณ แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบ"
"เค้ก...นั่น...คุณสั่งเหรอ?" มั่วลี่ยิ่งหวาดกลัว ตัวสั่นไปทั้งตัว เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง แต่ร่างกายก็ควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทำให้เธอแทบจะพังทลาย
"ใช่ ผมสั่ง ไม่คิดว่าคุณจะไปแจ้งความ ผมเลยต้องบอกว่าผมเขียนที่อยู่ผิด"
เขาส่ายหน้าอย่างเสียดาย แล้วเล่าต่อด้วย "ความรัก" ว่า "ผมชอบคุณตั้งแต่แรกเห็น คุณชอบใส่ถุงน่องสีดำกับรองเท้าส้นสูง เซ็กซี่มาก..."
พูดไป สายตาก็เลื่อนลงไปที่ขาของมั่วลี่
แต่พอเห็นว่าเธอใส่กางเกงนอน ก็โมโหขึ้นมาทันที "ทำไมคุณใส่กางเกง? ขาสวยขนาดนี้ ใส่กางเกงน่าเสียดายมาก ถุงน่องสีดำของคุณล่ะ? ใส่สิ ให้ผมดูให้ดีๆ"
"ไม่...ช่วยด้วย!" มั่วลี่มือเท้าอ่อนแรง ลุกไม่ขึ้น ทำได้แค่ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างยากเย็น
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอ ชายคนนั้นก็ทำหน้าเป็นห่วง "อย่ากลัวผมเลย ผมรักคุณจริงๆ อยากเป็นแฟนคุณ เดิมทีผมแค่อยากทำดีกับคุณเงียบๆ คืนนี้เห็นว่าคุณป่วย นอนเร็วกว่าปกติ ผมเป็นห่วง เลยมาหาคุณ"