ไม่นานนัก เสี่ยวเฮยก็ฝันหวานอีกครั้ง ในฝัน อวี๋เป่ยหมิงพามันบินด้วยกระบี่ ส่วนมันยืนอยู่บนบ่าของอวี๋เป่ยหมิง กอดปลาตัวหนึ่งแทะกิน
บนพื้นดิน แมวสาวฝูงหนึ่งเงยหน้ามองมัน ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
แมวสาวแต่ละตัวล้วนสวยงาม เป็นแมวสามสีทั้งนั้น ขนยาวสามสี ขนสั้นสามสี ที่แปลกคือยังมีตัวที่ไม่มีขนอีกหลายตัว แมวไม่มีขนไม่ตรงกับรสนิยมของเสี่ยวเฮย มันจึงมองข้ามไปอย่างไม่ใยดี แล้วโผเข้าใส่แมวสามสีตัวอื่น ๆ
เหมียว
ในฝันมีอะไรก็มีจริง ๆ
เด็กหญิงตัวน้อยที่หลับใหลอยู่เหมือนกัน ดูเหมือนจะฝันร้าย ร่างน้อยสะเทิ้น
เรื่องร้าย ๆ จงลืมมันซะเถอะ
อวี๋เป่ยหมิงพึมพำเบา ๆ กำลังจะลงมือลบความทรงจำของเด็กหญิง
บอกแล้วไง อย่าใช้พลังปราณวิญญาณตามใจชอบ! ซางเฟยหว่านรีบก้าวขึ้นมา ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วของเด็กหญิง ความทรงจำร้าย ๆ และฝันร้ายเหล่านั้นจึงค่อย ๆ เลือนหายไปจากหัวสมอง
ตามหลักแล้ว เด็กเล็กขนาดนี้ ความทรงจำไม่ควรจะลึกซึ้งนัก
แต่ถ้าเคยผ่านบาดแผลลึก ๆ ต่อให้โตขึ้น ความทรงจำจะจางหายไป ก็จะทิ้งเงามืดทางจิตใจที่รุนแรง ส่งผลต่อนิสัย หรือแม้แต่ชีวิตในอนาคต
ซางเฟยหว่านจึงเก็บความทรงจำก่อนอายุ 2 ขวบครึ่งไว้ให้เธอ ที่เหลือลบทิ้งทั้งหมด
ถ้าจะลบความทรงจำทั้งหมดทิ้ง มันก็ง่ายและตรงไปตรงมากว่า
แต่นึกถึงอวี๋เสี่ยวอิ่ง ผู้เป็นแม่ที่มีความยึดติดต่อลูกจนไม่ยอมจางหาย ซางเฟยหว่านจึงยังคงเก็บความทรงจำอันอบอุ่นของแม่แท้ ๆ ไว้ในความทรงจำของเด็ก