กินข้าวเช้าเสร็จ ก็ต้องรออีกเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม
ซางเฟยหว่าน อวี๋เป่ยหมิง และเสี่ยวเฮย ถึงจะถูกส่งมาด้วยรถตำรวจ
พานเม่าก็แปลกใจ: "ทำไมพวกคุณนั่งรถตำรวจกันมา? รถสปอร์ตสีแสบสันต์คันนั้นล่ะ?"
ซางเฟยหว่านชี้ไปทางด้านหลัง: "จ้างคนขับรถส่ง รถอยู่ข้างหลัง"
จริงด้วย รถสปอร์ตคันนั้นถูกเด็กหนุ่มคนขับรถส่งขับตามมา แล้วจอดเข้าไปในโรงรถของรถบ้าน
"ฉันไปก่อนนะ ลาก่อน" ตำรวจจราจรที่มาส่งพวกเขา โบกมือ แล้วขับรถออกไป
ตอนที่ออกไป ตำรวจจราจรคนนั้นยังรู้สึกเหลือเชื่อ: ตรวจสอบใบขับขี่แล้ว ที่แท้ก็เป็นใบขับขี่เมื่อร้อยกว่าปีก่อนจริง ๆ หรือ? แล้วคนคนนั้น...
เขาอดไม่ได้ที่จะมองอวี๋เป่ยหมิงในกระจกมองหลัง:"เขาเป็นใครกันแน่? ถ้าใบขับขี่เป็นของจริง แสดงว่าเขามีอายุร้อยกว่าปีแล้วหรือ? ช่างเถอะ ผู้บังคับบัญชาสั่งให้เก็บเป็นความลับ อย่าคิดมาก!"
พานเม่ารีบร้อนเดินทาง ไม่พูดพล่ามทำอะไร หลังนับจำนวนคนครบก็ออกเดินทางต่อ
เส้นทางต่อไปราบรื่นมาก ไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นอีก
บ่ายห้าโมง ตอนที่ทุกคนกำลังง่วงนอน รถบัสก็จอดลง เสียงใสกังวานของลุงหวังก็ดังขึ้น:
"ถึงแล้ว ถึงแล้ว ลงรถได้ทุกคน!"
ลงจากรถมา สายลมเย็น ๆ พัดเข้าหน้า ทำให้ทุกคนสดชื่นขึ้นมาทันที
เงยหน้ามองไป เห็นทิวเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ ตั้งแต่กลางภูเขาจนถึงยอดเขาเป็นสีขาวโพลนไปหมด เว้นก็แต่เชิงเขาที่ไม่มีหิมะเลย