ถึงแม้หลงอ้าวเทียนจะรู้ว่าอีกฝ่ายจับตัวเขามาโดยมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างที่บอกใครไม่ได้แน่นอน แต่พอได้ยินซางเฟยหว่านพูดว่าเขาจะถูกจับไปเป็นแพะรับเคราะห์ ก็ยังรู้สึกโกรธมาก
"ทำไมล่ะ? หลานชายเขาชีวิตมีค่า ชีวิตฉันไม่มีค่าหรือไง? ดวงชะตาวันเดือนปีเกิดคล้ายกันเจ็ดส่วน? แต่เขาน่ะเป็นลูกคนรวย ส่วนฉันเป็นอะไร? ฉันก็แค่คนจนกระจอก!"
"ฉันพ่อแม่ตายตั้งแต่เด็ก หาเมียยังไม่ได้เลย ถึงได้ถูกเล่ห์เหลี่ยมพวกเขาหลอกตาหรี่ ดวงชะตาฉันไปคล้ายกับพวกเขาตรงไหนกัน?"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "คนที่ตายไปถึงแม้จะเป็นลูกคนรวย แต่ดวงชะตาไม่ดีนัก เขามีญาติพี่น้องน้อย พ่อแม่ตายตั้งแต่เด็ก ตรงนี้คล้ายกับนายมาก แต่ส่วนที่ไม่เหมือนก็คือ หนึ่งเป็นลูกคนรวยตั้งแต่เด็กไม่เคยขาดเหลือ อีกคนเติบโตท่ามกลางความทุกข์ยาก ถึงแม้จะอยู่รอดได้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังพยายามมีชีวิตรอด"
"ดังนั้น จุดจบของคนสองคนก็จะต่างกัน เขาใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย สุดท้ายก็มั่วซั่วดูดตัวเองตาย ส่วนนาย ยังมีชีวิตอยู่ดี"
หลงอ้าวเทียนฟังจบไม่รู้จะพูดอะไรดี
ที่แท้ดวงชะตาที่คล้ายกันก็มีแค่ส่วนที่ไม่ดี ส่วนที่ดีกลับไม่คล้ายกันงั้นเหรอ?
"ยังไงก็เถอะ จะลากฉันไปเป็นแพะรับเคราะห์ไม่ได้ นี่มันชั่วช้าเกินไป ไม่สิ นี่มันอาชญากรรม!"