ปีศาจต้นหลิวเต็มไปด้วยความสงสัย: "โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้เก่ามาก อย่างน้อยก็ต้องมีอายุสิบปีขึ้นไป ทำไมถึงมีเสียงบันทึกของเทพเซียนอยู่ในนั้น? และฉันเก็บโทรศัพท์เครื่องนี้มาเกือบวันแล้ว ไม่เคยปล่อยมือเลย เธอบันทึกเสียงได้ยังไง? หรือว่านี่เป็นภาพลวงตา มีอะไรบางอย่างปลอมตัวเป็นเทพเซียน จงใจหลอกลวงพวกเรา?"
อวี๋เป่ยหมิงถือโทรศัพท์ไว้ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น: "ไปห้อง 322"
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าห้อง 322
ผลักประตูห้องเปิดออก ฝุ่นคละคลุ้งพร้อมกลิ่นอับชื้นโชยมา อวี๋เป่ยหมิงกลั้นหายใจได้ทัน ส่วนปีศาจต้นหลิวตั้งตัวไม่ทัน ถูกฝุ่นตลบจนไอหลายครั้ง
ฉากในห้องเหมือนกับที่เขาเคยเห็นมาก่อน มีเพียงเตียงไม้เก่าๆ หลายเตียง ไม่มีอย่างอื่นอีก และไม่มีร่องรอยของซางเฟยหว่านเลยแม้แต่น้อย
"นี่มันเรื่องอะไรกัน? เสียงบันทึกเมื่อกี้เป็นเสียงของเทพเซียนจริงหรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงไม่พูดอะไร เดินวนไปวนมาในห้อง 322 อย่างเงียบๆ หลายรอบ แต่ก็ยังหาหลักฐานใดๆ เกี่ยวกับซางเฟยหว่านไม่พบ
"ปีศาจต้นหลิว เมื่อกี้เธอบอกว่าทุกครั้งที่กระโดดข้ามกำแพงล้อมรอบออกไป ก็จะกลับมาที่ชั้นห้า?"
"ใช่"
"ชั้นห้าตรงไหน? พาฉันไป"
ปีศาจต้นหลิวนำทางไปข้างหน้า อวี๋เป่ยหมิงเดินตามหลังออกจากห้อง 322
สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ประตูปังปิดลงด้านหลัง
อวี๋เป่ยหมิงหันกลับไปมอง เห็นช่องกระจกบนประตูเรืองแสงสีขาวจางๆ ราวกับว่าข้างในเป็นเวลากลางวัน ส่วนนอกประตูเป็นความมืดมิดอย่างไร้ที่สิ้นสุด