เชิงเขาสุสาน บนทางเดินเท้า
อวี๋เป่ยหมิงหูขยับเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งดังแว่วมา "หว่านหว่าน!"
กระดิ่งถั่วแดงเป็นวัตถุวิเศษชั้นเลิศที่เขาปั้นขึ้นด้วยตนเอง แม้ต่อมามันจะตกเป็นของซางเฟยหว่านไปแล้ว แต่หากเกิดเรื่องฉุกเฉิน เขาก็ยังสามารถรับรู้ได้
เสี่ยวเฮยวนไปมาอยู่แถว ๆ นั้นอย่างขยันขันแข็งเป็นร้อยรอบ แต่ก็หาไม่พบวิธีเข้าไปเลย
มันห้อยหัว หมดอาลัย: "เมี๊ยว... หาตัวคนไม่เจอ แถมฝีเท้ายังเจ็บอีก"
อวี๋เป่ยหมิงหลับตาลง ใช้ความคิดของตนสืบเสาะหาที่อยู่ของกระดิ่งถั่วแดง
"รับรู้ได้แล้ว!" เขาเงยหน้าขึ้นทันที ฟันฝ่าอากาศที่มิดชิดไปทางตะวันออกเฉียงใต้ด้วยฝ่ามือหนึ่ง
ภาพเงาปรากฏขึ้นกลางห้วงอากาศ ในเงานั้นคือพื้นที่ที่แช่อยู่ในพลังชั่วร้ายหนาแน่น ซางเฟยหว่านกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่แนวฟ้า แต่แล้วก็ถูกแรงลึกลับไร้รูปร่างสะกัดตกกลับมา
หมอกดำปกคลุมทุกสิ่งรอบข้าง ซางเฟยหว่านภายในพื้นที่นั้นพยายามใช้กำลังมหาศาลทะลวงออกไป แต่ทว่าลองกี่ครั้งก็ไร้ผล
เสียงเย้ยหยันดังมาจากในหมอกดำ: "ซางเฟยหว่าน นึกไม่ถึงใช่ไหม? ฉันใช้พลังของแกสร้างกรงขังอันแสนประณีตขึ้นมาเพื่อแกโดยเฉพาะ! อย่าเสียแรงเลย แกทำลายมันไม่ได้หรอก! มนุษย์อาจชนะคนอื่นได้ แต่ชนะตัวเองนั้นยากยิ่ง แกชนะพลังของตัวเองไม่ได้ ดังนั้นแกจะต้องถูกจองจำอยู่ที่นี่ตลอดกาล! จนกระทั่ง... จนกระทั่งความเชื่อมั่นของแกพังทลาย วิญญาณสลายสูญ!"
ใบหน้าของซางเฟยหว่านเยือกเย็นเฉยเมย ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ยังคงพุ่งชนเข้าหาเขตอาคมนั้นต่อไป