ขณะนี้ ซางเฟยหว่านยืนอยู่บนยอดเขาโดดเดี่ยว ก้มมองภูเขาและแผ่นดินอันกว้างใหญ่เบื้องล่าง
"อวี๋เป่ยหมิง" ยืนอยู่เคียงข้างและพูดว่า "นี่คือยอดเขาที่สูงที่สุดของปักกิ่ง วางเขตอาคมตรงนี้แหละ หว่านหว่าน เธอเริ่มคลี่เขตอาคมออกก่อน ฉันจะเป็นคนสุดท้ายที่มาเสริมความแน่นหนาให้"
ซางเฟยหว่านกวาดสายตามองรอบด้าน แล้วถามขึ้นทันที "ถ้าวางเขตอาคมไว้ที่นี่ แล้วอะไรก็ไม่มีทางออกไปได้ แม้แต่เครื่องบินก็บินออกจากปักกิ่งไม่ได้ใช่ไหม"
"อวี๋เป่ยหมิง" อธิบายว่า "เส้นทางการบินเข้าสู่สภาวะควบคุมแล้ว เที่ยวบินทั้งหมดที่สนามบินงดให้บริการชั่วคราว ดังนั้น หว่านหว่านเธอดูสิ ตอนนี้บนท้องฟ้าไม่มีเครื่องบินแม้แต่ลำเดียว พื้นถนนก็เช่นกัน ถูกปิดชั่วคราว นี่ก็เพื่อประโยชน์ของชาวบ้านเหมือนกัน ไม่กี่วันเท่านั้น ผลกระทบไม่มากหรอก"
ซางเฟยหว่านพูดต่อ "แต่แบบนี้ ขีปนาวุธก็ยิงออกไปไม่ได้สิ"
"อวี๋เป่ยหมิง" หัวเราะ "ฐานยิงย่อมสร้างไม่ได้อยู่แล้วในที่อย่างปักกิ่งที่ผู้คนแออัด จึงไม่จำเป็นต้องผ่านน่านฟ้าเหนือปักกิ่ง หว่านหว่านวางใจได้เลย ทุกสิ่งที่เธอกังวลเขามีแผนรองรับครบถ้วนแล้ว เวลาไม่มากแล้ว เราต้องรีบเริ่มวางเขตอาคมป้องกัน!"
ซางเฟยหว่านคิดแล้วก็ถูกต้อง "คนอย่างรัฐมนตรีเมิ่งกับพวกนั้นทำงานละเอียดรอบคอบอยู่แล้ว"
เธอกลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิ ดึงพลังปราณวิญญาณทั้งหมดจากตันเถียนออกมา ตะโกนว่า
"ฟ้าเป็นเชียน แผ่นดินเป็นคุน
ลี่คือเพลิงลุกโชน คั่นคือน้ำลึกเหลือกลืน
เจิ้นคือสายฟ้าสะเทือน เกิ้นคือเขามั่นคง