ยามเช้า วันใหม่เริ่มต้นขึ้น
บรรดาทีมงานในกองถ่ายต่างตื่นนอนกันตามลำดับ
ผู้กำกับพานเม่าเดินออกจากเต็นท์ เขายืนอยู่ริมหน้าผามองชมวิวอยู่นาน ยืดเส้นยืดสายไปด้วย
เมื่อเห็นว่าทุกคนตื่นกันเกือบหมดแล้ว พานเม่ากล่าวขึ้นว่า "ทุกคนรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าวเช้ากันให้ไว เราจะได้เริ่มถ่ายทำกันแต่เช้า ตั้งใจให้ถ่ายฉากที่นี่ให้เสร็จภายในสองวันนี้ให้ได้"
พูดไปพลาง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา "เมื่อก่อนทุกเช้าเสี่ยวเฮยจะตื่นก่อนใคร เป็นคนแรกที่ต่อคิวทานข้าว วันนี้ทำไมได้ยินเสียงร้องแม้แต่ครั้งเดียวเลยล่ะ?"
เสี่ยวหลิวแซวข้าง ๆ ว่า "ผู้กำกับ ผมว่าแกเริ่มชอบเสี่ยวเฮยมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ถ่ายทำเสร็จเมื่อไหร่ แล้วไม่ได้เห็นเสี่ยวเฮยอีก แกคงจะคิดถึงมันแน่ ๆ"
พานเม่าหัวเราะร่วน "แกพูดถูกจริง ๆ ด้วยสิ เอ้อ จริงสิ แล้วเป่ยหมิงกับคุณซางล่ะ ทำไมสองคนนั้นถึงยังไม่ออกมากันล่ะ?"
เฉาเจินเดินไปดูที่เต็นท์ของซางเฟยหว่าน ก็พบว่าข้างในว่างเปล่า
ฝั่งของอวี๋เป่ยหมิงก็เช่นกัน
พานเม่ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเครื่องก็พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอยู่สองข้อความ:
[ซางเฟยหว่าน: ขอลาหนึ่งวัน ไม่ต้องเป็นห่วง]
[อวี๋เป่ยหมิง: ขอลาหนึ่งวัน ไม่ต้องเป็นห่วง]
พานเม่า: "..."
นี่มันเรียกว่าลาเหรอ? นี่มันหนีงานชัด ๆ!
แล้วยังบอกให้ไม่ต้องเป็นห่วงอีก?
จะให้ไม่เป็นห่วงได้ยังไง? อีกเดี๋ยวก็ต้องเริ่มถ่ายทำต่อแล้ว พระเอกนางเอกหนีงานพร้อมกันทั้งคู่ แล้วจะให้ถ่ายยังไง?