"หนิวหนิว หนูพ่อแม่อยู่บ้านไหม?"
ตอนนี้ หนิวหนิวซึ่งไม่มีความระแวงแล้ว ก็พูดความจริงกับฉัน: "พ่อแม่หนูไปทำงานยังไม่กลับบ้าน หนูลืมกุญแจไว้ ต้องรอพวกเขาที่หน้าประตู"
"อย่างนี้นี่เองที่บ้านหนูไม่มีคน" มุมปากฉันเผยรอยยิ้มบาง ๆ "งั้นมาเล่นที่บ้านพี่สิ ที่บ้านพี่มีขนมเยอะแยะ พี่จะเอาให้กิน เธอหิวไหม? พี่มีของเล่นอีกหลายอย่าง เธออยากเล่นไหม? พี่ให้เล่นทั้งหมดเลย"
"แต่..."
"เธอไม่อยากเล่นหรือไง?"
"พ่อแม่หนูบอกว่า อย่าให้หนูไปบ้านคนอื่นตามใจชอบ"
"เราเป็นเพื่อนบ้านกันนี่นา การไปมาหาสู่กันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง? แม่พี่กับแม่เธอยังคุยกันบ่อย ๆ แม่พี่ชอบเธอมาก ชอบบอกว่าเธอน่ารักว่านอนสอนง่าย"
"งั้น... ก็ได้"
เด็กน้อยโง่ ๆ พวกนี้ช่างโง่น่ารักจริง ๆ แค่ไม่กี่คำก็ทำให้ลืมเรื่องไม่สบายใจก่อนหน้านี้ไปได้หมด แถมยังเรียกฉันว่าพี่ห่าวเหรินไม่ขาดปากอีก
พี่ห่าวเหรินเหรอ? ฮ่า... แต่ฉันไม่อยากเป็นคนดีสักหน่อย!
บ้านฉันอยู่ชั้นเจ็ด ผู้ใหญ่ในบ้านไม่อยู่ ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นแคบ ๆ ยิ้มแล้วพูดกับหนิวหนิวว่า: "ยินดีต้อนรับสู่บ้านฉัน!"
ฉันทำตัวเหมือนพี่ชายที่ใจดีจริง ๆ หยิบขนมให้หนิวหนิวกิน
หนิวหนิวดีใจมาก กินไปพลางพูดไปว่า: "เมื่อก่อนหนูเห็นพี่ทำหน้าบึ้งตลอด คิดว่าพี่ไม่ชอบเล่นกับพวกผู้หญิงซะอีก"
"จะเป็นไปได้ยังไง?" ฉันยิ้มอย่างมืดหม่น "ที่จริงพี่ชอบเล่นกับผู้หญิงที่สุดต่างหาก เธอกินอิ่มหรือยัง? กินของพี่แล้ว ก็ต้องมาเล่นกับพี่นะ!"