ฉันชื่อห่าวเหริน
ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่ของฉันคิดชื่อนี้ให้ฉันทำไม บางทีอาจจะเป็นชื่อที่ตั้งขึ้นมาลวก ๆ หรือไม่ก็หวังให้ฉันเป็นคนดี
ห่าวเหริน? คนดี!
ฮ่า ๆ แต่ทำไมฉันต้องเป็นคนดีด้วยล่ะ
ทำตามใจตัวเองไม่ดีหรือไง?
ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันใช้ชีวิตตามกิเลสตัณหาภายในใจตัวเองเสมอมา
ฉันชอบกินเนื้อ เพราะงั้นเวลากินข้าว ฉันจะตักเนื้อในจานออกมาหมดแล้วยัดเข้าปากตัวเอง
แม่ตำหนิฉัน: "เอาแต่กินคนเดียว ไม่รู้จักเหลือให้คนอื่นบ้างหรือไง?"
พ่อก็ด่าฉัน: "ไอ้ลูกหมาเลี้ยงไม่เชื่อง!"
แต่นี่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ? ฉันก็แค่ชอบกินเนื้อ ใครใช้ให้พวกเขาเสียดายเงิน ไม่ยอมซื้อเพิ่มล่ะ?
ที่โรงเรียน ฉันก็เป็นเด็กหัวโจก
ใครมีเครื่องเขียนใหม่อยู่ในกล่องดินสอ ฉันจะแย่งมาหมด
พวกเด็กเวรพวกนั้นกล้าดียังไปฟ้องครูอีก
ตอนนี้ฉันยังเด็ก สู้ครูไม่ได้ ฉันก็ได้แต่กลั้นหายใจไว้
แต่พวกมันก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี ๆ ฉันแย่งไม่ได้ก็ขโมยเอา ใครใช้ให้ของพวกมันดีกว่าของฉันล่ะ? ใครใช้ให้พ่อแม่ฉันเสียดายเงินไม่ยอมซื้อเครื่องเขียนดี ๆ ให้ฉันล่ะ
ถามฉันเรื่องเมื่อ 33 ปีก่อนเหรอ?
33 ปีก่อน... ขอคิดก่อนนะ...
อ้อ ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันอายุ 11 ปี เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 5
ตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียนกลับบ้าน ฉันจะเจอเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเล่นกระโดดยางที่หน้าตึก พร้อมกับร้องเพลงกล่อมเด็กที่ร่าเริง: