วางสายโทรศัพท์ ชายคนนั้นหันไปก็เห็นคุณตาซูยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล กำลังถามเลขห้องพักผู้ป่วย
เขาตะลึงไปเล็กน้อย คิดว่าตัวเองคงตาฝาด
จนกระทั่งคุณตาซูเห็นเขา เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาจึงอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ: "พ่อมาได้ยังไง? แล้วขาของพ่อ... ทำไมจู่ๆ เดินได้ล่ะ?"
คุณตาซูไม่มีเวลาอธิบายมาก เพียงแค่ถาม: "แม่แกอยู่ไหน? อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า?"
ลูกชายคนเล็กพยักหน้า ยังอยากถามต่อ แต่พ่อแก่ตบไหล่เขา: "ลูกเอ๋ย ช่วงนี้ลูกลำบากแล้ว คืนนี้พ่อเฝ้าเอง ลูกกลับไปพักผ่อนเถอะ"
"ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น กลับไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้ ให้พ่อกับแม่แกอยู่ด้วยกันสักคืน พ่อกับแม่แก่ๆ สองคน ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว"
หลังจากผลักไสลูกชายกลับไป คุณตาซูผลักประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก ในที่สุดก็ได้เห็นภรรยาแก่
บนเตียงคนไข้ ภรรยาแก่ ภายใต้การทรมานของโรคร้าย ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก มีสายยางสอดเข้าจมูก ปากอ้าค้างเล็กน้อย หายใจหอบอย่างช่วยไม่ได้
คุณตาซูจับมือภรรยาแก่ น้ำตาไหลด้วยความเวทนา: "แม่แกเอ๋ย แกผ่ายผอมไปได้ยังไง?"
มือของเธอเหมือนกิ่งไม้ที่เหี่ยวเฉา แห้งกร้านหยาบกระด้าง ต่อให้เขาถูอย่างไร ก็ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
รวมถึงผมที่บางและขาวโพลน กระจัดกระจายอยู่บนหมอน ราวกับฟางแห้งที่ถูกบดขยี้ในฤดูหนาว
ทั้งที่ในอดีต เธอเคยมีผมที่หนาแน่นราวเมฆ ดำและนุ่มลื่นจนเขาหลงใหล ถูกทรมานจนเป็นแบบนี้ได้ยังไง?