ในเวลานี้ พื้นผิวของทะเลสาบกลับสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง
เงาของพระจันทร์เต็มดวงสะท้อนอยู่ในน้ำ สงบและงดงาม
ไป๋จวิ้นยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นปัญหาอะไร จึงพึมพำกับตัวเองว่า
"หรือว่าฉันดูผิดไป? หรือว่าปีศาจตัวนั้นกลัวที่อยู่จะถูกเปิดโปง เลยแอบซ่อนตัวไปแล้ว?"
เพียงชั่วขณะนั้นเอง หางปลาสีแดงทองเส้นหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากน้ำอย่างรุนแรง แล้วฟาดลงบนผิวน้ำอย่างหนัก เงาจันทราที่สว่างไสวก็แตกกระจายเป็นเศษทองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที
ละอองน้ำขนาดมหึมาพุ่งขึ้นราวกับเสาน้ำ กระเด็นใส่ตัวไป๋จวิ้นไม่พลาดแม้แต่หยดเดียว
ไป๋จวิ้นตกใจจนนั่งก้นกระแทกพื้นริมตลิ่ง กำลังจะร้องออกมา กลับเห็นจางเสวี่ยเสวี่ยโผล่ขึ้นมาจากน้ำ แล้วหัวเราะ "ฮี่ ๆ" อย่างไม่หยุด
ท่ามกลางระลอกคลื่นและแสงสะท้อนที่ลอยละล่อง ผมดำยาวสลวยของเธอเปียกชุ่มสยายลงมา ลอยขึ้นลอยลงอยู่บนผิวน้ำราวกับสาหร่ายที่ดื้อรั้น
บนใบหน้าที่งดงามสดใสยังมีหยดน้ำไหลร่วงลงมาที่กระดูกไหปลาร้า เพิ่มความเย้ายวนขึ้นอีกเล็กน้อย
ไป๋จวิ้นมองจนตะลึงไปชั่วขณะ จางเสวี่ยเสวี่ยกลับสีหน้าหม่นลง "เธอแอบดูฉันอาบน้ำหรือ?"
ไป๋จวิ้นตกใจสุดขีด รีบอธิบาย "ฉันได้ยินเสียงที่นี่ คิดว่าปีศาจออกมาแล้วก็เลย... เอ้อ จริง ๆ ก็เป็นปีศาจนั่นแหละ... จางเสวี่ยเสวี่ยเธอสวยมาก สวยกว่าฉากสนมกุ้ยเฟยอาบน้ำในละครทีวีอีก..."
จางเสวี่ยเสวี่ยได้ยินคำชม กำลังจะเปลี่ยนเป็นดีใจ แต่กลับได้ยินไป๋จวิ้นพูดเสริมอย่างไม่รู้จักตาย "ก็แค่ว่าตอนกลางดึกจู่ ๆ โผล่ขึ้นมาจากน้ำ แล้วผมก็สยาย ฉันเกือบคิดว่าผีสาวออกมาแล้ว"
สีหน้าจางเสวี่ยเสวี่ยเปลี่ยนไปทันที หางปลาเบื้องล่างสะบัดอย่างแรง ฟาดคลื่นยักษ์อีกครั้งจนไป๋จวิ้นล้มกลิ้งไปมา
ไป๋จวิ้นลุกขึ้นปาดน้ำบนหน้า พูดด้วยความโมโห "จางเสวี่ยเสวี่ย! สุภาพบุรุษใช้ปากไม่ใช้มือ!"