ชั่วโมงหนึ่งต่อมา ไป๋จวิ้นปรากฏตัวที่สี่แยกแห่งหนึ่งด้วยสีหน้ายิ้มยะเยือก รอคอยการมาถึงของนายจ้าง
จางเสวี่ยเสวี่ยจ้องเขาอย่างสงสัย: "เสร็จแล้วเร็วขนาดนี้? ไม่โดนหลอกหรอกนะ?"
ไป๋จวิ้นจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย: "เป็นไปไม่ได้! เขามองว่าฉันเป็นคนรูปหล่อเหลา ดูมีอนาคตไกล ถึงได้จ้างฉันทำงานให้ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันหาเงินง่าย ที่ไหนมีคนเก่ง ที่นั่นก็ต้อนรับเสมอ!"
จางเสวี่ยเสวี่ยถามเขา: "เขาจ้างนายให้ทำอะไรล่ะ?"
ไป๋จวิ้น: "..."
จางเสวี่ยเสวี่ยถึงกับแปลกใจสุดขีด: "นายไม่ได้ถามเนื้อหางานเลยเหรอ? ไม่กลัวเขาขายนายหรอกเหรอ? นายนี่มันสุดยอดจริงๆ!"
ไป๋จวิ้น: "...ตกลงกันเสร็จ เขาก็ให้ฉันรอเขาที่นี่ ลืมถามไปจริงๆ..."
กำลังพูดอยู่ รถศพสีขาวคันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าไป๋จวิ้น กระจกรถเลื่อนลง ชายที่ปรากฏต่อหน้าคือเจ้านายของไป๋จวิ้นนั่นเอง เขารีบเร่งให้ไป๋จวิ้นขึ้นรถเร็วๆ
ไป๋จวิ้นเห็นคำว่า "ศพ" ที่ติดอยู่ข้างรถก็แทบจะช็อก: "คุณ...พวกคุณจ้างฉันมาทำอะไรกันแน่เนี่ย?"
ชายคนนั้นพูด: "เมื่อกี้ฉันรีบเกินไป ลืมบอกไป สถานการณ์เป็นแบบนี้ มีสาวรวยคนหนึ่งเสียชีวิตลง อ้าว ก็ว่าไปแล้วเธอก็น่าสงสาร อายุสามสิบกว่า มุ่งแต่ทำงานจนไม่แต่งงาน ครอบครัวของเธอต้องการให้เราหาหนุ่มหล่อวัยหนุ่มมาช่วยแบกศพไปส่งที่ฌาปนสถาน"
"ผู้ชายในบริษัทเราไม่แก่ง่ายก็หน้าตาไม่เอาไหน ฉันเลยต้องไปหาคนงานชั่วคราวที่ตลาดแรงงาน ที่ไหนได้บังเอิญมาเจอนายพอดี"