ปักกิ่ง ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
เฉียวชิงชูคลุมผ้าห่มให้เฉียวหย่วนหางไปพลาง ๆ เอ่ยขึ้น "ช่วงไม่กี่วันนี้ฉันโพสต์เว่ยป๋อตลอด แท็กถึงเธอวันละสิบกว่าครั้ง แต่เธอก็ไม่ยอมตอบกลับสักที น่าบ้าจริง! ซางเฟยหว่านคนนี้ อดทนได้จริง ๆ เลยนะ!"
เฉียวหย่วนหางพิงอิงอยู่บนเตียงคนไข้อย่างอ่อนล้า ศีรษะมึนตื้อไปหมด แม้แต่เสียงของเฉียวชิงชูที่พูดอะไรก็แทบไม่ได้ยินชัด
กระทั่งประโยคสุดท้ายของเฉียวชิงชูที่พูดถึง "ซางเฟยหว่าน" จิตสำนึกของเขาก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที ความลุ่มมัวในดวงตาจางหายไปมาก
"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? ซางเฟยหว่าน...ลูกสาวของฉัน...เธอไปตามหาเธอมาแล้วงั้นเหรอ?"
เฉียวชิงชูพูดอย่างหมั่นไส้ "ฉันก็อยากจะช่วยหาให้เธออยู่เหมือนกัน แต่หมู่บ้านจัดสรรวิลล่าที่เธออยู่น่ะ การ์ดเข้มงวดมาก คนแปลกหน้าเข้าไปไม่ได้เลย ได้ยินว่าเมื่อก่อนการ์ดหลวม ๆ ยังมีขโมยแอบเข้าไปเลย ทำไมถึงมาตึงตัวขึ้นตอนที่ถึงตาฉันล่ะ"
"แต่ไม่เป็นไร ฉันได้ติดต่ออินฟลูเอ็นเซอร์ไว้หลายคนแล้ว จะปล่อยข้อมูลให้มาก ๆ ช่วยกันเป่ากระแส ฉันไม่เชื่อว่าซางเฟยหว่านจะอดทนไหว ไม่ยอมมายอมรับพ่อแท้ ๆ ของเธอ!"
"พี่เอ๊ย ไม่คิดเลยว่าพี่จะมีบุญวาสนาขนาดนี้ ได้ยินมาว่าซางเฟยหว่านไม่ใช่แค่ดาราดังระดับต้น ๆ แต่ยังรู้จักมักคุ้นกับเจ้าสัวใหญ่ ๆ อีกเพียบ ทรัพย์สินในบ้านนั้นประเมินค่าไม่ได้เลย แม้แต่เจี้ยงเยว่ซานจวงที่เธออยู่ ตัวถูกที่สุดราคาก็พุ่งขึ้นไปถึงหลักร้อยล้าน แถมตลาดซื้อขายก็มีให้เห็นน้อยมาก ของแบบนี้เรียกว่าของหายากที่แม้มีเงินก็ซื้อยากจริง ๆ"