เฉียวหย่วนหางจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ "ท่าทีเย็นชาของเธอ เหมือนแม่ของเธอจริง ๆ เลย"
"ปีนั้นก่อนที่เธอจะจากฉันไปครั้งสุดท้าย เธอหันกลับมามองฉันหนึ่งครั้ง สายตาแบบนั้นก็เหมือนกับสายตาของเธอตอนนี้ทุกประการ ฉันรู้ว่าในใจเธอคงให้อภัยฉันไม่ได้ เรื่องการมารับรู้กันถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันก็จะไม่ฝืน"
"เฉียวชิงชูถูกฉันไล่ออกไปแล้ว ฉันไม่คิดว่าเธอจะไปพูดจาโกหกโพกพับในเว่ยป๋อ ความตั้งใจของฉันไม่ใช่อย่างนั้น…"
ซางเฟยหว่านตัดบทเขาเสียก่อน "ฉันมาเพียงเพื่อปิดจบสายสัมพันธ์ระหว่างเรา ถ้ามีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย พูดมาได้เลย"
เฉียวหย่วนหางถอนใจยาว "เธอช่วยไปกราบไหว้ที่ฝังศพของแม่เธอกับฉันได้ไหม ฉันว่าเธอคงอยากเห็นพ่อลูกเรากลับมาหากันด้วย"
ซางเฟยหว่านตอบเรียบ ๆ "วิญญาณของเธอจากไปนานแล้ว ไม่ว่าเราจะกลับมาหากันหรือไม่ เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป แต่ถ้านี่เป็นความปรารถนาของคุณ ฉันก็ไปกับคุณได้ จะไปเดี๋ยวนี้เลยไหม"
เฉียวหย่วนหางว่า "ไปเดี๋ยวนี้ก็ดี สุสานของแม่เธออยู่ต่างจังหวัด เดี๋ยวฉันให้คนเตรียมรถ"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ไม่ต้อง รถของฉันอยู่ข้างนอก ไปกันเลยตอนนี้"
เมื่อเฉียวหย่วนหางเปิดผ้าห่มลงจากเตียง ซางเฟยหว่านส่งเสื้อคลุมให้เขา
——เพียงแค่ซางเฟยหว่านสัมผัสมือเขา พลังมืดที่ซ่อนอยู่ในร่างของเขาก็จะฉวยโอกาสนั้น ดูดกลืนซางเฟยหว่านไปแบบเดียวกับที่มันดูดกลืนเฉียวชิงชูเมื่อครู่
วิญญาณของผู้บำเพ็ญเซียน… ต้องหอมหวานเป็นพิเศษแน่นอน