ซางเฟยหว่านใช้พลังปราณวิญญาณจนหมดตัว หลับไปสามวันสามคืนเต็มๆ ก็ยังไม่ตื่น
อวี๋เป่ยหมิงนั่งอยู่ข้างเตียงของเธอ คอยเฝ้าอยู่เงียบๆ
แสงตะวันยามเย็นส่องผ่านม่านสีขาว ทอดลงมาเป็นแผ่นทองอร่าม ลงบนใบหน้าของเธอด้วย เป็นภาพที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ
อวี๋เป่ยหมิงนึกถึงภาพตอนแรกพบกันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตอนนั้นก็เป็นเวลาเย็นที่ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า แสงทองสาดลงมาทั่วร่าง
เธอตั้งร้าน แล้วตะโกนเรียกแขกว่า "ดูดวง ดูแม่นทุกครั้ง ดวงหนึ่งหนึ่งร้อยอีแปะ!"
บนถนนมีคนเดินผ่านไปมามากมาย แต่ไม่มีใครมาอุดหนุนธุรกิจของเธอสักคน
วันแรกที่ตั้งร้านก็ไม่เป็นมงคล แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ สายตาเหลือบไปตกที่ชายชุดดำคนหนึ่ง
"ท่านชาย ดูดวงไหมคะ ดูแม่นทุกครั้ง ดวงหนึ่งหนึ่งร้อยอีแปะ!"
อวี๋เป่ยหมิงออกมาเพราะมีธุระ ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อย
เธอกลับยื่นมือไปขวางเขาไว้ พูดอย่างเอาจริงเอาจังเป็นพิเศษว่า "ท่านชาย ข้าดูท่านมีภัยเลือด ขอดวงหนึ่งครั้ง จะได้ปลอดภัย"
อวี๋เป่ยหมิงรู้สึกขำ "เรื่องที่จะทำให้ข้าเกิดภัยเลือดได้นั้นมีไม่มาก เห็นได้ชัดว่าเธอพูดเพ้อเจ้อ"
ซางเฟยหว่านพูดอย่างใจเย็น "ไม่มาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มี ท่านจะไปธุระทางตะวันออกใช่ไหม เรื่องที่ท่านจะทำคือ..."
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็หยุดกะทันหัน เพราะเธอมองไม่เห็นว่าเขาจะไปทำเรื่องอะไรกันแน่
เธอตั้งสมาธิ อยากจะหยั่งเชิงดูดวงชะตาของเขา แต่กลับพบว่ามองไม่ทะลุเลย