แม้จะโยนทางเลือกสองทางให้ แต่จั่วซื่อก็รู้ดีว่าซางเฟยหว่านต้องเลือกไปดับไฟแน่นอน
คนที่อ้างตัวว่าใจดีและยึดมั่นในความชอบธรรมแบบพวกเธอ ย่อมไม่ยอมให้ภัยพิบัติเกิดขึ้นแน่นอน
งั้นเธอก็ยังมีโอกาสพาเทียนเอ๋อร์หนีไปได้
ขอแค่หนีออกจากที่นี่ไปได้ ก็หาที่ซ่อนตัวใหม่ได้อีก
ถึงจะเสียหุบเขานี้ไปจะลำบากหน่อย แต่เธอยังหาทางหลอกคนอื่น สร้างพลังหยินและพลังแค้น เพื่อดูดพลังมาใช้ได้อีก
"ฉันว่าเธอน่าจะเลือกได้แล้วใช่ไหม?" จั่วซื่อยิ้มพลางอุ้มเทียนเอ๋อร์ขึ้น "ถ้างั้น... แล้วเจอกัน!"
เธอกำลังจะเดินจากไป เสียงผู้ชายที่ใสกังวานก็ดังขึ้นมา: "บางทีอาจมีทางเลือกที่สามก็ได้"
อวี๋เป่ยหมิงมาแล้ว
เมื่อจั่วซื่อเห็นเขา ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "นายเป็นใครอีก?"
เขายังสวมชุดของโซ่วอ๋องที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนจากตอนถ่ายทำ
รองเท้าบู๊ตสีดำเหยียบลงบนกิ่งไม้ใบไม้แห้ง ทุกย่างก้าวที่เดิน ภาพลวงตารอบข้างก็จางลงนิดหนึ่ง ทั่วทั้งหมู่บ้านค่อยๆ จางหายไปดั่งภาพวาดที่สีซีดลง
แค่ซางเฟยหว่านคนเดียวก็ทำให้เธอรับมือไม่ไหวแล้ว ยังมาเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอีกคน
จั่วซื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงกอดลูกสาวไว้แล้วถอยหลังทีละก้าว
"เธอเป็นใครกันแน่!"
อวี๋เป่ยหมิงมองซางเฟยหว่าน ยืนยันว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ แล้วจึงตอบว่า:
"เธอไม่ได้ตามหาลอฮุนอยู่หรือไง? ไม่ได้หาว่าเขาโส่วหลงอยู่ที่ไหนหรือไง? ฉันคือประมุขเขาโส่วหลง อวี๋เป่ยหมิง"