"กิน ใช่! กิน กิน หยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้!"
ซางเฟยหว่านเห็นว่าเขากำลังจะเริ่มกินอีกครั้ง จึงใช้พลังปราณวิญญาณ เอ่ยเรียก "โจวเหวินฮั่ว ตื่นเสียที อย่าหลงไปกับภาพลวงตา!"
เมื่อชื่อถูกเอ่ยขึ้น ใบหน้าผีที่ว่างเปล่าก็ค่อย ๆ มีจมูก ตา คิ้ว และปากปรากฏขึ้น... ราวกับภาพมัว ๆ พลันคมชัดขึ้นมา
วิญญาณคงอยู่ในโลกมนุษย์เพราะความยึดติด เมื่อเป็นผีนานเข้าก็ลืมเลือนเรื่องราวตอนมีชีวิต หลงลืมตัวเอง กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนพเนจรไร้จุดหมาย
โจวเหวินฮั่วก็เป็นเช่นนั้น
จนกระทั่งซางเฟยหว่านเรียกชื่อของเขา ใบหน้าที่เลือนหาย พร้อมความทรงจำแสนเจ็บปวดก่อนตายจึงหวนคืน
เขาชื่อโจวเหวินฮั่ว แต่ตั้งแต่เด็กจนโต คำเรียกที่คนอื่นใช้เรียกเขาล้วนไม่พ้นคำว่า "อ้วน"
ตอนอยู่โรงเรียนอนุบาลและประถม เพื่อน ๆ เรียกเขาว่า โจวน้อยอ้วน
พอขึ้นมัธยม เขายิ่งตัวใหญ่ แข็งแรงขึ้น ผู้คนจึงเปลี่ยนจากโจวน้อยอ้วน เป็น โจวต้าผ่าง
โจวต้าผ่างเป็นคนร่าเริงโดยธรรมชาติ เวลาเพื่อนล้อเรื่องหุ่น เขาก็ไม่ถือสา บางครั้งยังช่วยแซวตัวเองอีก จึงมีเพื่อนมากในห้อง
เขายังไม่รู้ว่าอ้วนแล้วเป็นปัญหา กินจุเหมือนเดิม
จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย เขาจึงพบหญิงสาวที่ถูกใจ
หญิงสาวคนนั้นงดงามมาก ผมยาวสยาย รูปร่างสูงเพรียว หน้าตาหมดจด เป็นถึงดาวคณะซึ่งหนุ่ม ๆ ทั้งมวลยกย่อง
เธอตั้งชื่อในโลกออนไลน์ให้ตัวเองเพราะ ๆ ว่า เจินจู
ตอนแรกโจวต้าผ่าง ไม่ได้คิดอะไรกับเจินจูมากนัก แม้จะเป็นคนมองโลกในแง่ดีและซื่อ ๆ แต่เขาก็รู้ว่าคนอย่างเทพธิดาไม่มีทางชอบคนอ้วนอย่างเขา