ไป๋จวิ้นกลับมาถึงห้อง ก็เห็นจางเสวี่ยเสวี่ยเก็บข้าวของเตรียมตัวจะออกไปแล้ว
ไป๋จวิ้นถาม: "ไม่ได้ยังพักฟื้นไม่หายหรอกหรือ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูด: "ฉันขอย้ายไปอยู่บ้านหว่านหว่านดีกว่า เอ๊ะ จริงๆ ฉันแค่อยากใช้หน่อย ระบายแค้นให้พอใจ ลืมไปว่าชายหญิงควรระวังตัว เมื่อกี้พ่อเธอมองฉันแบบนั้น ต้องคิดว่าฉันกับเธอมีอะไรกันแน่ๆ กลับไปเธอไปอธิบายให้ชัดเจนด้วย อย่าให้ใครเข้าใจผิดว่าฉันกินหญ้าอ่อน"
ไป๋จวิ้นโกรธมาก: "จางเสวี่ยเสวี่ย หลายวันมานี้ฉันปรนนิบัติเธออย่างดี ทั้งข้าวทั้งน้ำ อ่านหนังสือหนาๆ ให้ฟัง ที่แท้เธอก็แค่อยากแก้แค้น แกล้งฉันให้ลำบาก! เธอ...เธอนี่มันผู้หญิงที่ไม่มีมโนธรรมจริงๆ!"
"ลาก่อน จวินจวินน้อย"
จางเสวี่ยเสวี่ยโบกมือลา จากไปอย่างไม่แยแส แล้วก็หน้าด้านไปอาศัยอยู่บ้านซางเฟยหว่านอีก
ไป๋จวิ้นเซ็งอยู่หลายวัน พอซางเฟยหว่านมาที่ออฟฟิศ เขากำลังระบายอารมณ์ด่าเด็กในสังกัดอยู่:
"เลิกพูดถึงจางเสวี่ยเสวี่ยได้ไหม? ซิงคงเอนเตอร์เทนเมนต์ของเราไม่มีดาราหญิงคนอื่นอีกแล้วหรือไง? เอาบทกับพรีเซนเตอร์ให้ศิลปินคนอื่นไม่ได้หรือไง? ให้ความเป็นธรรมหน่อย อย่าเห็นแก่คนใดคนหนึ่งมากเกินไป เข้าใจไหม?"
เงยหน้าขึ้นเห็นซางเฟยหว่านมา ไป๋จวิ้นก็รีบไล่คนพวกนั้นออกไป ชงชาให้ด้วยตัวเอง แล้วยื่นให้: "คุณทวด วันนี้ว่างยังไงมาหาฉันได้?"
ซางเฟยหว่านพูด: "ฉันมาเพราะงาน แน่นอน บทหนังที่เธอพูดถึงเมื่อคราวก่อนยังอยู่ไหม?"