บนถนนยามเช้ามืด เงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเพียงแสงไฟที่ส่องสว่างอยู่อย่างเงียบเชียบ กำลังส่องทางให้ใครคนหนึ่งบนเส้นทางกลับบ้าน?
หน้าป้ายรถประจำทางสาย 42 มีร่างหนึ่งเดินวนเวียนอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองตายแล้ว ยังมึนงงไม่รู้สึกว่าเวลาช่างยาวนาน
แต่เมื่อเขาถูกซางเฟยหว่านเตือนให้รู้สึกตัว และค้นพบความจริงแล้ว ความวิตกกังวล ความไม่สงบ ความสับสน ความเศร้าโศก ความหวาดกลัว ความกลัว ฯลฯ อารมณ์เหล่านี้พัวพันอยู่กับเขา ทำให้เขารู้สึกว่าทุกวินาทีช่างทรมานยิ่งนัก
ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นซางเฟยหว่าน
เธอสวมชุดฉี่ปาวคอสูงที่ทำจากกำมะหยี่ไหมสีดำบริสุทธิ์ ชายชุดที่ขลิบด้วยทองคำพลิ้วไหวเบา ๆ ตามก้าวเดินของเธอ
แม้จะยังคงแต่งกายเหมือนตอนถ่ายทอดสดอยู่ก็ตาม แต่เมื่อพ้นจากขอบเขตของกล้อง ทำให้บุคลิกโดยรวมของเธอดูเยือกเย็นและสูงส่งยิ่งขึ้น
เธอเดินออกมาจากความมืดมิดตรงนั้น เข้าไปใต้แสงไฟสีส้ม อาบไปด้วยแสงอันอ่อนโยน ราวกับได้นำพาความสว่างไสวมาด้วย
ในขณะที่เขายังคงตะลึงงัน เธอก็มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว พูดกับเขาว่า "ไปเถอะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"
คำพูดที่เยือกเย็นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก แต่กลับทำให้เขาน้ำตาไหลพรากในทันที
เขาซาบซึ้งใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับเห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะไปไหน มีเพียงก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ
เสี่ยวอู๋มนุษย์ออฟฟิศอดทนอดกลั้นถามขึ้นว่า "สตรีมเมอร์ ทำไมยังไม่ไปอีก?"
"ไป?" ซางเฟยหว่านขมวดคิ้ว "บ้านเธอไกลขนาดนั้น ถ้าเดินกลับไป คงถึงตอนฟ้าสว่างพอดี"