น่าสงสารปรมาจารย์ชิวที่มีดวงชะตาเปราะบาง ก่อนหน้านี้เคยขับไล่วิญญาณและขจัดภัยให้คนอื่น แม้จะได้เงินค่าจ้างมากมายก็ต้องบริจาคออกไปจนหมด จึงจะหลีกเลี่ยงภัยพิบัติจากการขาดสามสิ่งพร่องห้าประการได้
แต่ซางเฟยหว่านไม่เหมือนกัน เธอมีดวงชะตาแข็งแกร่ง แถมระดับการบำเพ็ญก็สูง จึงไม่มีข้อห้ามมากมายขนาดนั้น
ดังนั้น เมื่อซางเฟยหว่านจะให้ส่วนแบ่ง เธอก็ไม่จำเป็นต้องเลี่ยงสิ่งใดเลย
ปรมาจารย์ชิวดีใจจนเนื้อเต้น พลันมองซางเฟยหว่านเข้าตาขึ้นมาทันที และยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมาะสมกับประมุขเขาของตนอย่างมาก
ซางเฟยหว่านกำลังจะไป ปรมาจารย์ชิวก็รีบมาขวางเธอไว้ แล้วพลางชี้ไปที่ปากของตน หวังให้ซางเฟยหว่านทำดีไปจนสุดทางด้วยการช่วยถอดคาถาปิดปากให้
ซางเฟยหว่านยกมือขึ้นกำลังจะคลายคาถา ก็พลันชะงักมือลง "ก็ประมุขเขาของท่านเป็นคนผนึกไว้ ถ้าฉันไขเองตามอำเภอใจ ก็เท่ากับสอดเรื่องชาวบ้านมิใช่หรือ?"
"อืม สอดเรื่องชาวบ้านไม่ดีเลย ไม่ดี ไม่ดี…"
เธอพึมพำพลางส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
ปรมาจารย์ชิว: "อู้ออ? อู้ออออ, อู้ออออออ!" (ไม่ดีตรงไหนกัน? ถ้าเธอไขให้ ฉันว่าประมุขเขาของฉันไม่กล้ามีคำค้านหรอก!)
"อู้อออ, อู้ออออ!" (เมื่อกี้ฉันยังรู้สึกว่าเธอดีแท้ ๆ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!)
ข้าง ๆ มีพนักงานของนิติบุคคลหมู่บ้านสองคนเดินผ่าน ได้ยินเสียงปรมาจารย์ชิว ก็มองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด:
"นิติบุคคลหมู่บ้านของเราจ้างคนแก่อายุมากขนาดนี้มาทำความสะอาดได้ยังไง?"