หยวนหยวนพูดพลางเปิดหน้าต่าง—พวกเขาอยู่ชั้น 12
จากหน้าต่างปีนออกไปได้ กระโดดไปยังระเบียงห้องเครื่องที่อยู่ข้างๆ ระเบียงของห้องด้านล่างก็เฉียงๆ กับระเบียงห้องเครื่องของเธอ
ถ้าระวัง ปีนลงไปทีละขั้น เธอก็จะปีนไปถึงห้องของคนข้างล่างได้
บางที เพื่อนบ้านข้างล่างอาจช่วยโทรหาแม่ หรือไม่ก็ช่วยพาเสวี่ยฉิวไปโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยง
แมวขาวรู้ถึงเจตนาของเธอ ร้องเหมียว ราวกับจะห้ามปรามพฤติกรรมอันตรายนี้
แต่มันอ่อนแอเกินไป ยืนแทบไม่ไหว จะไปห้ามใครได้
"เสวี่ยฉิว อย่ากลัวนะ ฉันจะช่วยเธอแน่นอน!"
หยวนหยวนเทของในกระเป๋านักเรียนออกมาหมด แล้วค่อยๆ วางแมวลงไปอย่างเบามือ
สะพายกระเป๋าแล้ว เธอปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างอย่างระมัดระวัง
อย่างไรก็ตาม ขอบหน้าต่างสูงและแคบเกินไป ถึงเธอจะระวังแค่ไหน อุบัติเหตุก็ยังเกิดขึ้น
เท้าลื่น เธอไม่ทันร้อง ตกลงไปหัวทิ่ม—
เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เห็นเพียงดวงจันทร์ดวงหนึ่งลอยสูงบนท้องฟ้ายามราตรี โดดเดี่ยว เย็นชา ดั่งโลกมนุษย์ที่ไร้หัวใจ
แต่ทันใดนั้น ในดวงจันทร์ก็มีเงาร่างสง่างามปรากฏขึ้น ราวกับเป็นร่างแปลงของดวงจันทร์ งดงามโดดเดี่ยว แต่แววตาเปี่ยมเมตตา
ในขณะที่เธอปรากฏตัว เด็กหญิงก็หยุดร่วงลงมา แม้แต่ลมที่พัดหวีดหวิวอยู่ข้างหู ก็พลันอ่อนโยนและหอมหวนขึ้นมา