ระหว่างนั้น เฉาเจิน ผู้รับบทนางร้ายถามขึ้นว่า "ผู้กำกับคะ ที่นี่ก็ไม่มีโรงแรมหรือเกสต์เฮาส์อะไรเลย พวกเราจะพักที่ไหนกันตอนกลางคืนคะ?"
พอถูกพูดแบบนี้ คนอื่น ๆ ก็คิดถึงปัญหานี้ขึ้นมาได้ ต่างพากันถามออกมา
"ใช่สิผู้กำกับ ท่านไม่ให้พวกเราปีนขึ้นมาถ่ายทำ แล้วถ่ายเสร็จก็ปีนลงไปพักข้างล่างกันหรอกนะ?"
"แบบนั้นวัน ๆ เอาแต่ปีนเขา จะมีแรงเหลือไปถ่ายทำได้ยังไงกัน?"
"ช่วยชีวิตด้วยเถอะ ฉันไม่อยากปีนเขาอีกแล้ว!"
พานเม่าพูดว่า "จะเป็นไปได้ยังไงที่ให้พวกนายปีนขึ้นปีนลงกันทุกวัน? เสียเวลาแค่ไหน? ถ่วงความคืบหน้าการถ่ายทำขนาดไหน?"
"ไม่บอกแล้วเหรอว่าให้พวกนายเอาข้าวของเครื่องใช้มาด้วย?" เขาชี้ไปรอบ ๆ ตัว "เห็นที่โล่งฝั่งนั้นไหม? กว้างใหญ่มาก ทุกคนเลือกจุดที่ตัวเองชอบกางเต็นท์ได้เลย วางใจได้ เต็นท์ ถุงนอน กองถ่ายจัดเตรียมให้ครบ"
ที่เกิดเหตุจึงมีแต่เสียงครวญครางขึ้นพร้อมกัน
เฉาเจินถามต่อ "แล้วเรื่องอาบน้ำล้างหน้าล่ะคะ? แล้วห้องน้ำด้วย?"
พานเม่าตอบว่า "ตอนปีนขึ้นมาเมื่อกี้ พวกนายไม่ได้ผ่านลำธารไปหรอกเหรอ? นั่นเป็นน้ำพุบนเขาบริสุทธิ์ ใช้ล้างหน้า ดื่มได้ไม่มีปัญหา ส่วนอาบน้ำน่ะ... คงจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"
"แต่ตอนนี้อากาศหนาว ก็ไม่ต้องอาบทุกวันหรอก อาทิตย์ละครั้งลงไปอาบที่โรงแรมข้างล่าง แล้วฉันจะหาของจำเป็นขึ้นมาด้วย ก็พอแล้วล่ะ"
"ห้องน้ำ? ทางฝั่งนั้น ในป่ามีส้วมหลุมง่าย ๆ ทางแหล่งท่องเที่ยวเขาสร้างไว้"
"อย่าห่อเหี่ยวไปหน่อยเลย เชื่อสายตาฉันสิ ฉากที่ถ่ายที่นี่จะออกมาสวยไม่ซ้ำใครแน่นอน! อดทนหน่อยไม่เห็นจะเป็นไรเลย ฉันก็อยู่เป็นเพื่อนพวกนายไม่ใช่หรือไง? พอหนังดังระเบิด พวกนายก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต จะต้องขอบคุณตัวเองที่พยายามในวันนี้แน่นอน!"