พอตกค่ำประมาณสามทุ่ม ซางเฟยหว่านกับอวี๋เป่ยหมิงก็ค่อย ๆ เดินทางมาถึงยอดเขาอย่างชักช้า
"พวกเธอมาได้แล้ว ฉันจองที่ไว้ให้สองคนแล้ว!"
เฉาเจินยิ้มเดินเข้ามาทักทายพวกเขา "ผู้กำกับของเรานี่เป็นคนมีความสามารถจริง ๆ อยากให้พวกเราได้สัมผัสประสบการณ์การเอาชีวิตรอดในป่ากันสักหน่อย แต่พอทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างครึกครื้น ก็สนุกดีเหมือนกันนะ"
"ตรงนี้เป็นโซนของผู้หญิงเรา หว่านหว่าน ฉันตั้งเต็นท์ให้เธอแล้ว ถุงนอนก็วางไว้ข้างในให้แล้ว เธอเข้าไปพักได้เลย!"
"เป่ยหมิง ทางโน้นเป็นเต็นท์ของผู้ชาย พวกเขานี่ซนจริง ๆ ช่วงที่ดีที่สุดและราบเรียบที่สุดก็ยึดไปหมด พอฉันเห็นว่าไม่เข้าท่า ก็รีบจองที่ไว้ให้เธอเหมือนกัน"
เฉาเจินเป็นแฟนคลับของซางเฟยหว่านอยู่แล้ว หลังจากทำงานด้วยกันในกองถ่าย ก็คุ้นเคยกันมานาน ความสัมพันธ์กับซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงก็ถือว่าดีพอสมควร
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวขอบคุณเฉาเจินไปคำหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองซางเฟยหว่านแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปยังโซนเต็นท์ของผู้ชาย
เสี่ยวเฮยยืนอยู่ตรงกลางระหว่างโซนเต็นท์ของผู้หญิงกับผู้ชาย มองไปทางนี้ที ทางนั้นที กำลังลังเลอยู่ว่าควรไปอยู่กับซางเฟยหว่าน หรือไปอยู่กับอวี๋เป่ยหมิงดี
ตามหลักแล้วมันควรจะตามเจ้าของของมัน แต่ทางนี้ของซางเฟยหว่านล้วนเป็นนักแสดงหญิง ผู้หญิงพวกนี้อ่อนโยนกว่า และชอบแบ่งขนมให้มันกินด้วย