เงาสีทองโปร่งแสงลอยมาอยู่ข้างกายเฉียวหย่วนหาง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ที่ไหนได้… เดิมทีฉันไม่ใช่เด็กกำพร้า ที่แท้บนโลกใบนี้มีคนรักฉันอย่างลึกซึ้งอยู่เสมอ ที่แท้ฉันยังมีพ่อ…"
เฉียวหย่วนหางบีบมือซางเฟยหว่านเบา ๆ แล้วลูบไปที่ไหล่ของเธอ
แต่ทั้งคู่ล้วนเป็นดวงวิญญาณ เงาร่างทับถมกันจนไม่อาจสัมผัสกันได้จริง สิ่งที่มือเขาจับได้มีเพียงก้อนความว่างเปล่า
น้ำตาเฉียวหย่วนหางไหลพรากทันที "เธอเป็นลูกสาวของผมจริง ๆ เหรอ? แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ ทำไมถึงเหลือเพียงดวงวิญญาณที่แตกหักเพียงเศษเดียว!"
เขาหยุดชั่วอึดใจ แล้วจู่ ๆ ก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมา "นี่เอง! ที่ก่อนหน้านี้เล่าเรื่องในอดีตแล้วใช้คำว่า 'เธอ' แทนที่จะเป็น 'ฉัน' เพราะงั้นสินะ! ฉะนั้นครั้งที่เธอตกน้ำ แปลว่าตอนนั้นเธอตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?"
ซางเฟยหว่านพยักหน้า แล้วส่ายหัว "ถ้าจะพูดกันแบบเคร่งครัด ก็คือชีวิตของชาตินี้ได้จบลงแล้ว แต่ตัวตนของฉันพิเศษเป็นพิเศษ ไม่ได้หายสาบสูญไปง่าย ๆ ฉันแค่กลับไปที่ร่างแท้ของตัวเองเท่านั้น"
"เธอไม่ต้องเสียใจเพื่อฉันหรอก ฉันมีชะตากรรมและที่สิ้นสุดของฉันเอง เรื่องในอดีตเมื่อย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ก็วางมันลงเถิด… พ่อ"
คำว่า "พ่อ" สองพยางค์นั้นทำลายดวงใจอันเปราะบางของชายหนุ่มได้อย่างไม่ยากเย็น เขาร้องไห้ออกมาอย่างห้ามใจไม่ได้
"ขอโทษนะ… ขอโทษนะ ลูกสาวของพ่อ! ลูกสาวที่น่าสงสารของพ่อ เธอน่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดชั่วชีวิต พ่อผิดเอง พ่อโง่เขลาเอง!"