"ไฮ่ คุณนี่คิดมากจริง ๆ!" ผู้พูดคือปีศาจต้นแอปริคอท
"หนึ่งร้อยปี บอกว่ายาวก็ไม่ยาว บอกว่าสั้นก็ไม่สั้น คุณแน่ใจเลยเหรอว่ากลางทางจะไม่ใจเปลี่ยน? ถ้าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า คุณใจอ่อนไปหลงไอ้หนุ่มหน้าขาวคนอื่นขึ้นมาล่ะ? แถมไป๋จวิ้น เขาจะการันตีได้ยังไงว่าอีกชีวิตจะไม่เปลี่ยนใจ?"
"ฉิบหาย!" ปีศาจต้นแอปริคอทส่งเสียงหัวเราะเยาะ "จะลองไปดูไหมว่าตอนนี้อัตราการหย่าสูงแค่ไหน? แม้แต่คนที่ไม่ได้หย่ากัน ก็มีกี่คู่ที่นอนบนเตียงเดียวกันแต่ฝันคนละฝัน อยู่กินด้วยกันแบบแค่พอไหว?"
"ถ้าทุกคนขี้ขลาดแบบคุณ คิดหน้าคิดหลัง กังวลไปเรื่อย ๆ ใครจะกล้าคบหา กล้าแต่งงาน? มนุษย์จะสืบพันธุ์กันยังไง? โลกจะหมุนต่อยังไง?"
จางเสวี่ยเสวี่ยกระพริบตาปริบ ๆ "ที่พูดมา……ฟังดูมีเหตุผลจริง ๆ นะ!"
ปีศาจต้นแอปริคอทพูดว่า "ฉันดูซีรีส์ความรักมาแล้วเกือบร้อยเรื่อง คำที่ฉันพูดจะไม่มีเหตุผลได้ยังไง?"
จางเสวี่ยเสวี่ยว่า "แต่ถ้าเผลอ ๆ เราสองคนดันมั่นคงทั้งคู่ขึ้นมาล่ะ?"
ปีศาจต้นแอปริคอทจับหัวของปีศาจต้นท้อมาถามว่า "คุณคิดว่าตัวเองเป็นพวกหัวใจนำสมองเรื่องความรักแบบต้นท้อแบบนี้เหรอ? จะเอาชีวิตแลกเพื่อผู้ชายสักคน จะเป็นหรือตายเพราะเขาเหรอ?"
จางเสวี่ยเสวี่ยส่ายหน้า "คงไม่หรอก ฉันถ้าหัวใจนำสมองเรื่องความรักจริง ก็ไม่มานั่งลังเลอยู่ตรงนี้แล้ว"
ปีศาจต้นแอปริคอทหัวเราะขึ้น "ฉันก็ว่าแล้วว่าไม่ใช่ คิดดูสิ พอไป๋จวิ้นแก่เป็นชายชราไปแล้ว คุณยังอยู่ในวัยรุ่งเรือง ไม่แน่วันหน้าคุณอาจแอบไปมีชู้ลับหลังคุณปู่ของคุณนั่นซะงั้น!"
จางเสวี่ยเสวี่ย: "ฉัน……คงไม่ต่ำต้อยถึงขั้นนั้นหรอก"