เมื่อปรากฏต่อสายตาทุกคน ไม่ใช่คุณไดสันที่ทุกคนเฝ้ารอ แต่กลับเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
หญิงสาวเป็นชาวผิวขาววัยราวสามสิบ ผมสีน้ำตาล ใบหน้าสวย ริ้วรอยยิ้มใจดี:
"สวัสดีค่ะ ฉันคือผู้ช่วยของคุณไดสัน ชื่อลูซี่ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ"
ลูซี่เห็นสีหน้าที่ผิดหวังของทุกคน จึงกล่าวว่า "กระบวนการตอนนี้ของพวกคุณยังไม่เสร็จสิ้น ดังนั้นยังไม่สามารถพบคุณไดสันได้ค่ะ"
"กระบวนการ? ยังมีอีกกี่ขั้นตอน บอกมาทีเดียวให้หมดได้ไหม?"
คนที่พูดคือยามาโนะ ทาโร่
เมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงของตนไม่ค่อยดี เขาจึงรีบพูดชดเชย "ผมคิดมาตลอดว่าผมเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก อิจฉาคนอื่นที่ได้สัมผัสความรักและการอยู่เคียงข้างของพ่อเป็นพิเศษ พอรู้ว่าคุณไดสันเป็นพ่อของผม ผมตื่นเต้นจนนอนไม่หลับหลายคืน อยากพบพ่อแทบจะทนไม่ไหวแล้ว!"
คิมยอนซูกลัวว่าจะถูกชิงดี จึงรีบพูดตาม "ฉันก็อยากพบพ่อมากเหมือนกัน! ในฐานะลูกสาว ฉันควรทำหน้าที่กตัญญูต่อท่านต่อหน้าพ่อให้ดีที่สุด!"
ลูซี่ไม่ได้พูดอะไร แต่กวาดสายตามองทั้งเฮนรี่ ซางเฟยหว่าน และอวี๋เป่ยหมิงทีละคน
เหมือนอยากเห็นคนทั้งสามแสดงความคิดถึงและความเคารพต่อพ่อด้วย
เฮนรี่จึงรีบแสดงจุดยืนทันที "ผมก็คิดถึงพ่อที่รักมาก คิดถึงจนนอนไม่หลับ อยากพบท่านแทบจะทนไม่ไหวจริง ๆ"
พูดจบยังไม่ลืมส่งสายตาบอกใบ้ให้อวี๋เป่ยหมิง
อวี๋เป่ยหมิง (จ้าวอิงจวิ้น) พูดว่า "ผมก็คิดถึงเหมือนกัน"