ไม่นานนัก ห้องก็เหลือเพียงลูซี่เพียงคนเดียว มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา — จนถึงตอนนี้ เธอได้ต้อนรับผู้ที่มาอ้างเป็นญาติถึงสามร้อยคนแล้ว และพาพวกเขาก้าวเข้าประตูไป แต่จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครก้าวออกมาแม้แต่คนเดียว
เธอหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "วัตถุธาตุอาหารชุดใหม่กำลังจะถูกส่งมา จงสังเกตและบันทึกไว้ ลิฟต์ใต้ดินล็อกตาย ลงได้อย่างเดียวขึ้นไม่ได้"
ภายในประตูเป็นลิฟต์ที่มีพื้นที่กว้างขวาง ไม่มีปุ่มใดๆ พอเข้าไปประตูก็ปิดลง ความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงสู่เบื้องล่างก็ถาโถมเข้ามาทันที
คิมยอนซูเริ่มตื่นตระหนกในเวลานี้ "ลิฟต์นี้จะพาพวกเราไปไหนกัน? ทำไมไม่มีปุ่มกดเลย?"
ยามาโนะยะก็ตื่นเต้นเล็กน้อยเช่นกัน "ลิฟต์นี้ไม่มีปุ่มขึ้น แล้วพวกเราลงไปแล้วจะขึ้นมาได้ยังไง?"
คิมยอนซูพูด "หรือว่าการขึ้นไปจะมีลิฟต์อีกตัว? เป็นไปไม่ได้หรอกที่ลงไปแล้วจะไม่ให้พวกเราขึ้นมา? พวกเราคือลูกหลานสายเลือดแท้ๆ ของไดสันนะ!"
ยามาโนะยะพูด "ทำไมลิฟต์ยังไม่หยุดสักที? จะพาพวกเราไปที่ไหนกันแน่?"
"ติ้ง!" หลังจากลดระดับลงในช่วงเวลาสั้นๆ ลิฟต์ก็หยุดลง
เวลานี้เฮนรี่พูด "ชั้น 25! เมื่อกี้พวกเราลงจากชั้นหนึ่งไปยังชั้นใต้ดินสิบ ใช้เวลา 20 วินาที เมื่อกี้พวกเราลงมาใช้เวลา 30 วินาที ด้วยเหตุนี้จึงอนุมานได้ว่านี่น่าจะเป็นชั้นใต้ดิน 25"
ยามาโนะยะรู้สึกแปลกใจมาก "แล้วทำไมไม่ลงมาจากลิฟต์ตัวแรกตั้งแต่แรก กลับต้องให้พวกเราลงมาด้วยลิฟต์ตัวนี้? ยังเป็นลิฟต์ที่ไม่สามารถขึ้นไปได้อีก?"