คำพูดนี้เพิ่งหลุดออกไป ไม่ใช่แค่ปีศาจต้นจันทน์ ปีศาจต้นไม้อื่น ๆ ก็พากันกรูเข้ามา:
"เธอเจอเรื่องอะไรเข้า? หรือว่าโมโหจัดเลยฟันเจ้าฉินตงหลินเศษสวะนั่นตาย?"
"หรือว่าไอ้หนุ่มเสเพลปากหวานเกินไป หลอกเสี่ยวหลิวผู้บริสุทธิ์ของพวกเราไป?"
ปีศาจต้นจันทน์ตบหน้าผากดังฉาด: "ใช่ ต้องเป็นไอ้เสเพลคิดไม่ซื่อต่อความงามของน้องสาวหลิวพวกเราแน่!"
ซางเฟยหว่านยกมือกุมขมับอย่างหมดแรง: สมองของปีศาจต้นไม้พวกนี้ช่างตื้อเหมือนท่อนไม้ แถมยังคิดแปลกประหลาดพิลึก
แม้จะคิดเข้าข้างตัวเองได้พิลึกพิสดาร แต่มิตรภาพของเหล่าปีศาจต้นไม้ลึกซึ้งนัก พอได้ยินว่าปีศาจต้นหลิวตกทุกข์ได้ยาก ต่างก็ร้อนใจจะรีบไปช่วยเหลือ
ซางเฟยหว่านร้องห้ามพวกมันไว้: "คนที่อยู่เบื้องหลังฉินตงหลินร้ายกาจมาก เชี่ยวชาญศาสตร์การจับปีศาจ ปีศาจต้นหลิวคงถูกพวกมันใช้กลอุบายดักจับไว้"
เหล่าปีศาจต้นไม้หยุดฝีเท้าทันที
ปีศาจต้นซิ่งเอ่ย: "ฉันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ยังเต้นรำไม่จบ"
ปีศาจต้นไม้อื่น ๆ พากันพูดคล้อยตาม แล้วตามปีศาจต้นซิ่งลงไปห้องใต้ดินเพื่อเต้นระบำจัตุรัส
ปีศาจต้นจันทน์โกรธจนตัวสั่น: "พวกแกพวกไร้รักไร้เมตตา จะทอดทิ้งความปลอดภัยของน้องสาวหลิวได้อย่างไร?"
ซางเฟยหว่านตบไหล่ปีศาจต้นจันทน์: "เช่นนั้นนายตั้งใจจะไปช่วยต้นหลิวหรือ? แน่ใจนะ? อีกฝ่ายอาจจับนายไปโดยตรงและกลึงเป็นลูกปัด"
ปีศาจต้นจันทน์รีบตอบ: "ท่านเทพเซียน ในเมื่อท่านคำนวณทุกอย่างออกแล้ว ย่อมต้องมีวิธีช่วยน้องสาวหลิว ฉันจะไม่ไปเพิ่มความวุ่นวาย"
ซางเฟยหว่านเหอะ ๆ: นี่คือเรือแห่งมิตรภาพของพวกนายหรือ? ล่มเร็วจริง!