โวลเดอมอร์ตตกใจจนแทบบ้า อยากจะหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
แต่ด้วยความหวาดกลัวที่เกินขีดจำกัด ร่างกายเหมือนสูญเสียการควบคุม แข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เสียงติดอยู่ในลำคอเรียกออกมาไม่ได้
ส่วนเด็กหนุ่มในกระจกก็เพียงมองเขาอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าซีดเผือดแฝงความเศร้า ปากขยับเปิดปิดราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง
ประมาณสิบกว่าวินาทีต่อมา โวลเดอมอร์ตถึงเห็นเงาตัวเองค่อย ๆ กลับมาในกระจก ส่วนเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังก็หายไปจากกระจก เหลือเพียงผ้าบริเวณไหล่ที่เปียกชื้น เตือนให้เขารู้ว่าเรื่องเมื่อสักครู่เกิดขึ้นจริง
"ผี!" ในที่สุดเขาก็ตะโกนออกมา ร่างกายก็ฟื้นจากอาการแข็งทื่อ ทรุดตัวล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไปนอกประตู
เสียงกรีดร้อง "อ๊า——" ก้องไปตามทางเดินแคบ ๆ ในห้องโดยสารเรือ ปลุกคุณป้าคุณลุงทัวร์ผู้สูงอายุที่พักอยู่ชั้นเดียวกันให้ตื่น
พอได้ยินว่าเขาผีหลอก คุณป้าคุณลุงก็แสดงความเห็นใจ แล้วก็ปิดประตูนอนต่อ
โวลเดอมอร์ตไปหาพนักงานบนเรือสำราญอีกครั้ง
พนักงานเห็นวงกลมสีเลือดบนกระจกก็ตกใจเหมือนกัน: "คุณลูกค้า กรุณาอย่าทำเรื่องงมงายบนเรือสำราญด้วยครับ!"
"ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาว่าจะงมงายหรือไม่ แต่ว่าบนเรือสำราญของคุณมีผี!"
"เรือสำราญของเราไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่ถ้าเป็นเพราะคุณเรียกมาด้วยตัวเอง เราก็ช่วยอะไรไม่ได้ครับ"
"ผม......" โวลเดอมอร์ตรู้สึกว่าตัวเองไม่เข้าท่า เอาล่ะ จริง ๆ ก็คือเขาซวยเรียกวิญญาณมาหาเรื่องเอง