อู่หลงชาร้องไห้สะอึกสะอื้น ดูท่าทางจะเศร้าสลดมาก
ซางเฟยหว่านกล่าว "วางใจเถอะ ตราบใดที่เธอติดต่อมาหาฉันได้ เธอจะไม่ตายแน่นอน"
"วิญญาณของเธอผูกติดอยู่กับโทรศัพท์มือถือ โทรศัพท์น่าจะยังอยู่ที่จุดเกิดเหตุ พรุ่งนี้เธอไปหาโทรศัพท์เจอ"
"เดี๋ยวฉันจะส่งคาถาปราบวิญญาณให้เธอ เมื่อเธอหาเจอแล้ว ใช้คาถาห่อโทรศัพท์ แล้วหาหลุมฝังไว้ เจ็ดวันต่อมาความแค้นจะคลายลง วิญญาณก็จะจากไปเอง"
อู่หลงชาพยักหน้ารับ "ครับ ผมจำได้แล้ว พรุ่งนี้ผมจะไป..."
พูดมาถึงกลางประโยค เขาก็นึกขึ้นได้ "พรุ่งนี้ผมไปหาไม่ได้เหรอครับ? คืนนี้เธอจะมาหาผม ถ้าไม่รีบปราบไว้ คืนนี้ผมจะอยู่ยังไงไหว?"
ซางเฟยหว่านกล่าว "คืนนี้ไม่ได้ เธออยู่ต่างจังหวัด คาถาปราบวิญญาณจะส่งถึงอย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้ ถ้าไม่มีคาถา เธอหาโทรศัพท์เจอก็ไร้ประโยชน์"
อู่หลงชาถาม "แล้วคืนนี้ผมทำยังไงดี? คืนนี้เธอจะมาหาผมนะ"
ซางเฟยหว่านกล่าว "ที่บ้านเธอมีเชือกแดงไหม? เธอทำตามที่ฉันบอก ผูกปมที่ประตูและหน้าต่าง จะกันเธอไว้ชั่วคราวได้ ตราบใดที่เธอเข้าไม่ได้ ก็ไม่มีปัญหาใหญ่"
อู่หลงชารีบหาในบ้าน เจอเสื้อสเวตเตอร์สีแดงหนึ่งชิ้น เขาดึงเส้นด้ายออกมา แล้วทำตามคำแนะนำของซางเฟยหว่าน ผูกปมแขวนไว้ที่ประตูและหน้าต่างตามลำดับ