"เธอจะเอาปลาให้นายหรือไง? แล้วจะมานั่งเล่าให้ฟังช้า ๆ อย่างนั้นหรือ"
ปีศาจต้นท้อปรากฏกายข้างทั้งสองคนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางหญ้ามืด ๆ เธอก้มลงเจอปลาตัวนั้นอย่างแม่นยำ แล้วเก็บมันขึ้นมา
ร่างปลาตัวเล็กเต็มไปด้วยใบหญ้าสกปรก นิ่งไม่ขยับ ดูเหมือนตายแล้ว
ปีศาจต้นท้อรีบยัดมันใส่ขวดน้ำแร่ที่พกติดตัวมา — ปากขวดถูกตัดออกไปแล้ว ด้านในไม่กว้างนัก แต่พอจะใช้เป็นตู้ปลาเล็ก ๆ ได้
ปลาทองแดงตัวน้อยลอยนิ่ง ๆ อยู่ในน้ำสองสามวินาที แล้วหางก็ค่อย ๆ ขยับสองสามที ในที่สุดก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ปีศาจต้นท้อถอนหายใจโล่งอก พึมพำว่า "ยังดีที่มาไม่ทันสาย ไม่งั้นถ้าเรื่องพัง จะไปรายงานเทพเซียนไม่รู้จะว่ายังไง"
ส่วนหญิงชุดแดงจ้องปีศาจต้นท้ออย่างระแวดระวัง "แกเป็นใคร? เอาปลาคืนมา!"
พูดพลางก็จะเข้ามาแย่งปลาในมือของเธอ
ปีศาจต้นท้อถอยหลังไปสองสามก้าว หลบการแย่งชิงของเธอได้อย่างง่ายดาย
"คืนให้แกน่ะหรือ?" ปีศาจต้นท้อหัวเราะเย็น "แกชิงร่างของคนอื่น แล้วยังจะคิดฆ่าให้เธอตายอีก โหดร้ายจริง ๆ นะ"
สีหน้าหญิงชุดแดงเปลี่ยนไปทันที หันหลังจะหนี
ปีศาจต้นท้อตวาด "เจ้าปลาปีศาจ หยุด!"
วินาทีถัดมา เท้าของเธอก็หยุดชะงัก ก้าวต่อไปไม่ออกอีก
เธอมองปีศาจต้นท้อด้วยความตกใจกลัว "แก แกก็เป็นปีศาจด้วย?"
"ด้วยหรือ?" ปีศาจต้นท้อยิ้มแล้วส่ายหน้า "แกใช้คำผิดไปแล้ว แกได้แค่ภูตประหลาด ยังไม่ถึงขั้นปีศาจ แล้วจะใช้คำว่า 'ด้วย' ได้ยังไง? เจ้าปลาน้อยแค่นี้ ยังไม่คู่ควรเทียบชั้นกับฉัน"