บนฟากฟ้าสูง อวี๋เป่ยหมิงฝืนใช้ดาบค้ำร่างตัวเองไว้ ปากกล่าวคาถามนต์ไม่หยุดปาก
"สวรรค์และแผ่นดินไร้สุดปลาย จงยืมกำลังของสวรรค์และแผ่นดิน..."
"ด้วยเลือดและเนื้อของข้า จงขับไล่วิญญาณร้ายทั้งปวง!"
"พลังธรรมอันยิ่งใหญ่ จักดำรงอยู่ตราบชั่วนิรันดร์
"หนทางมารและความชั่วร้าย จงสลายสูญสิ้นไร้ร่องรอย!"
วินาทีถัดมา ช่องอกของเขาพ่นเลือดออกมามากขึ้น เลือดสีแดงฉานแผ่กระจายเต็มทั่วโลกทั้งใบ
ไม่ช้าหมอกเลือดสีแดงทั่วทุกทิศก็เปล่งแสงทองอันเจิดจรัส พร้อมพลังธรรมอันกล้าหาญหนักอึ้ง เผาผลาญพลังหยินอัปมงคลจนสิ้นซาก!
"อวี๋เป่ยหมิง แก...แก...อากกก!"
เสียงคำรามลั่นแหลกลาญของเทพชั่วร้ายดับหายวูบ เขตอาคมเบื้องบนเริ่มร้าวฉาน แตกกระจายเหมือนกระจกแตกตกร่วงลงมาดังสายฝน
ส่วนอวี๋เป่ยหมิงก็หมดแรงจะฝืนไว้อีกต่อไป ร่างสั่นคลอนแล้วร่วงหล่นจากท้องฟ้า
"เป่ยหมิง!" ซางเฟยหว่านพุ่งตัวขึ้นไป และรับร่างของอวี๋เป่ยหมิงไว้ได้ก่อนจะถึงพื้นพอดี
ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านถูกย้อมเป็นสีแดงเลือดน่าตกใจ ดูราวกับคนถูกตกประมาณขึ้นจากสระเลือด
เพราะเสียเลือดมากเกินไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดเป็นสีกระดาษ แม้แต่ริมฝีปากก็สูญสภาพสีเลือดเดิมไปแล้ว
"ฉันจะให้เลือด จะถ่ายพลังปราณวิญญาณให้ ฉันจะช่วยเธอ เป่ยหมิง ฉันจะช่วยเธอ!"
คนที่มักเฉยเมยต่อชีวิตและความตายมาโดยตลอด ตอนนี้กลับตกใจจนหน่ายหน้าไม่ถูก แม้แต่ฝ่ามือที่กำลังถ่ายพลังปราณวิญญาณให้ก็ยังสั่นระริกโดยไม่อาจควบคุม
ขนตาของอวี๋เป่ยหมิงสั่นไหวเบา ๆ พยายามเปิดเปลือกตาขึ้น "ไม่ต้องเสียแรงเลย...ฉันใช้เลือดแท้จากหัวใจ มัน...มันเติมกลับคืนไม่ได้แล้ว หว่านหว่าน ฉันยังตั้งใจว่าจะอยู่กับเธออีกสักหลายวันก่อน...ก่อนจะเปิดค่ายกลเลือดทำลายสถานการณ์คับขัน แต่แล้วก็...หว่านหว่าน..."