ซางเฟยหว่านแบกร่างของอวี๋เป่ยหมิงขึ้น กำลังจะใช้ดาบปลิวพาตัวบิน แต่กลับลืมไปว่าตนเองเพิ่งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ร่างกายอ่อนล้าจนหมดแรงลาย พอออกแรงอย่างกะทันหันก็แทบล้มคว่ำลงมา
จางเสวี่ยเสวี่ยรีบทักท้วง "หว่านหว่าน อย่าหัวร้อน! สภาพตอนนี้ไม่เหมาะจะใช้ดาบปลิวอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของประมุขเขาอวี๋ตอนนี้ไม่มีพลังปราณวิญญาณคุ้มกัน ทนกระแสลมแรงๆ ในที่สูงไม่ไหว"
ปีศาจต้นไซเปรสรีบพูดขึ้น "ฉันเพิ่งขับรถบ้านมาด้วย ขับรถไปเขาโส่วหลงได้ ข้างในกว้างขวาง นั่งกันได้หลายคนด้วย!"
ซางเฟยหว่านรู้ว่าตัวเองเพิ่งหัวร้อนเกินไป ถึงกับละเลยเรื่องพวกนี้หมดเลย ดีนักที่คนรอบข้างเตือนความจำ
ตอนนี้ที่มีความหวังและทิศทางแล้ว เธอก็ฟื้นความเยือกเย็นสุขุมแบบเดิมกลับมา
"ลุงไป่ไปขับรถ ส่วนชิวผู้เฒ่า เสวี่ยเสวี่ย เสี่ยวไป๋ เสี่ยวเฮย พวกคุณไปกับฉันที่เขาโส่วหลง คนอื่นกลับไปก่อนทุกคน"
ไป๋จวิ้นก็อยู่ตรงนั้นด้วย พอเห็นซางเฟยหว่านตัดตัวเองทิ้งไว้ข้างหลัง ก็รีบอ้อนวอนทันที "คุณทวด ผมขอไปด้วย!"
จางเสวี่ยเสวี่ยขวางเขาไว้ "ถนนบนเขาโส่วหลงลำบากแค่ไหน คุณก็รู้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คุณอยู่ที่ปักกิ่งก็ยิ่งมีประโยชน์กว่า คุณพาปู่ถันกับพวกเขากลับไปก่อน หลานซินยังไม่รู้เลยว่าประมุขเขาอวี๋เป็นอะไรไปแล้ว คุณกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังหน่อย บอกให้เธออย่าเสียใจเกินไป"
ไป๋จวิ้นจึงไม่เถียงอีก หันไปบอกซางเฟยหว่านว่า "คุณทวดเชิญไปได้อย่างวางใจ ที่บ้านมีผมดูแลเอง ไม่ต้องเป็นห่วง"
ซางเฟยหว่านไม่มีเวลาจะพูดอะไรมาก พาร่างกายของอวี๋เป่ยหมิงขึ้นรถบ้านล้อ แล้วมุ่งหน้าสู่เขาโส่วหลงทันที
เขาโส่วหลงอยู่ห่างไกลจากปักกิ่งมาก ขับรถไปต้องใช้เวลาราว 30 ชั่วโมง