ห้องเรียนหนึ่งห้องมีนักเรียนสี่สิบกว่าคน มีนักเรียนแก้ว ย่อมมีนักเรียนตัวปัญหา
มีคนอันดับหนึ่งของระดับชั้น ย่อมมีคนอันดับท้ายสุด
ไม่บังเอิญอย่างยิ่งที่ "อันดับหนึ่ง" ทั้งสองคนอยู่ในห้องของครูโซวพร้อมกัน
นักเรียนอันดับท้ายชื่อจางฟาน เขาเหมือนชื่อกับตัว หน้าตาธรรมดา สมองก็ธรรมดา เทอมก่อนผลการเรียนได้แค่ระดับกลาง ๆ ครูโซวแทบไม่เคยสนใจเขาเลย
พอเปิดเทอมใหม่ คะแนนของจางฟานตกฮวบอย่างหนัก ถลำลงไปอยู่อันดับท้ายของทั้งระดับในชั่วข้ามเดียว
ครูโซวหลายครั้งอยากนัดคุยกับผู้ปกครอง
แต่ทีไรเรียกผู้ปกครอง ที่มาก็มีแต่ปู่กับย่า
พอพูดถึงเรื่องการเรียน คนชราก็แค่พูดซ้ำ ๆ ว่า "พ่อแม่เด็กหย่ากันไปแล้ว ต่างคนต่างออกไปทำงานข้างนอก ไม่มีใครแลดูแก รบกวนครูด้วยนะ ขอให้ครูช่วยอบรมสั่งสอนมันเยอะ ๆ..." ฯลฯ คำที่ไม่ช่วยอะไรเลยสักนิด
แต่ในสายตาครูโซว เรื่องการเรียนจะฝากไว้กับครูคนเดียวได้ทั้งหมดเชียวหรือ
การศึกษาในบ้านก็สำคัญนี่
พ่อแม่ไม่แม้แต่จะถามไถ่การเรียนของลูก แล้วจะเน้นครูอย่างเดียวได้ยังไง
ครอบครัวช่วยค้ำจุนเด็กไม่ได้ ตัวเด็กเองก็ไม่มีพรสวรรค์
ทุกครั้งที่ครูโซวอธิบายโจทย์ให้จางฟานฟัง เจ้าตัวมักฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง
ถามว่าตรงไหนไม่เข้าใจ เขาแค่มองมาด้วยสายตาหวาด ๆ อ้าปากครึ่งเดียวแล้วก็เงียบไป
ทำให้ครูโซวรู้สึกว่าการอธิบายโจทย์ให้เขาเสียเวลาเปล่าเป็นที่สุด
เรียนแย่ก็ช่างเถอะ ที่สำคัญเด็กคนนั้นนิสัยก็ไม่ดี มีครั้งหนึ่งมันถึงกับขโมยเงินเพื่อนร่วมชั้นไป 100 บาท!
เมื่อเรื่องถูกร้องเรียนมาถึงครูโซว เขาโกรธจัดแล้วต่อว่าจางฟาน "ทำไมถึงขโมยเงิน?"