ในเวลานี้ อุณหภูมิภายในยิมบาสเก็ตบอลเริ่มลดต่ำลง แต่เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูหนาว ทุกคนจึงคิดว่าเป็นเพียงอากาศที่หนาวเย็นลงตามปกติ
พานเม่าโบกมือกล่าวว่า "ซ้อมอีก 1 ชั่วโมง การฝึกบุคลิกภาพและท่วงท่าใช้เวลามาก เรามีเวลาฝึกเพียงครึ่งเดือน ต้องแข่งกับเวลา"
ซางเฟยหว่านพูดอย่างจริงจัง "หากไม่อยากให้เหล่านักแสดงเกิดเรื่อง ก็เลิกแต่หัวค่ำเถอะ"
พานเม่าถาม "คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?"
ซางเฟยหว่านพูดตรงไปตรงมา "ค่าเช่าสถานที่แห่งนี้ถูกมากใช่ไหม? แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมถึงถูก? เพราะที่นี่ไม่สะอาด! ใช้ในตอนกลางวันก็ไม่เป็นไร แต่ตอนกลางคืนควรเลิกงานแต่หัวค่ำ ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องจริง ๆ เสียมากกว่าได้"
พูดขนาดนี้แล้ว ถ้าเป็นคนอื่นก็คงต้องเกรงกลัวกันบ้าง
แต่พานเม่ากลับไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา และยังหัวเราะ "ที่นี่ไฟสว่างไสว มีคนมากมายขนาดนี้ ยังจะมีผีได้อีกหรือ?"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ไฟสปอตไลท์หลายดวงในโรงยิมก็กระพริบพร้อมกัน สว่างแล้วดับ ๆ คล้ายมีบรรยากาศน่าขนลุก
"เชื่อคุณซางเถอะไม่ผิด" นักแสดงชายคนหนึ่งที่เคยดูไลฟ์สดของซางเฟยหว่านออกมาพูดช่วย "บางเรื่องไม่เชื่อไม่ได้จริง ๆ"
"ใช่ ใช่ ตอนนี้รู้สึกหนาวไปทั้งตัว จิตใจก็หวาดหวั่น"
"ผู้กำกับ ไว้พรุ่งนี้ค่อยฝึกต่อได้ไหม?"
นักแสดงคนอื่น ๆ ต่างก็พูดเสริมตาม
มีเพียงหยวนฟางเซวียนที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับซางเฟยหว่านมาก่อน และวันนี้ทั้งวันทุกคนต่างฝึกฝนอย่างหนัก แต่ซางเฟยหว่านกลับเหมือนคนว่างงาน เดินไปเดินมา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ