อวี๋เป่ยหมิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้วิชาผนึกร่างทันที สะกดผีร้ายหื่นกามทั้งหกตนนั้นไว้ทั้งหมด
เมื่อเห็นคนพวกนั้นขยับไม่ได้ เจียงซู่จึงเก็บปืน แล้วกระโดดลงจากเตียง พูดด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จางว่า
"ผู้หญิงพวกนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม พวกเธอก็ ก็…"
ลูกผู้ชายเต็มตัวผู้ไม่เคยหวาดกลัวอันตรายใด ๆ ทว่าตอนนี้กลับอดขอบตาแดงก่ำไม่ได้ "บัดซบ เกือบเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว!"
อวี๋เป่ยหมิงหันไปมองหญิงคนหนึ่งในนั้น คลายวิชาผนึกปากของเธอ แล้วถามว่า "จวนอัครมหาเสนาบดีอยู่ที่ใด?"
"ออกประตูไปแล้วเลี้ยวขวา เดินผ่านสองช่วงถนนก็ถึงแล้ว" เมื่อรู้ถึงความร้ายกาจของอีกฝ่าย หญิงคนนั้นจึงไม่กล้าปิดบัง
"ขอบคุณ"
อวี๋เป่ยหมิงยกมือโบกครั้งหนึ่ง เหล่าหญิงสาวในห้องก็พากันหมดสติล้มลงกับพื้น
เจียงซู่มองอย่างประหลาดใจ—นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอวี๋เป่ยหมิงใช้คาถา ช่างเท่เหลือเกิน
เพื่อไม่ให้ถูกตามตอแยอีก พวกเขาจึงปีนขึ้นที่สูง แล้วเดินทางไปตามกำแพงล้อมรอบและหลังคาบ้าน ในที่สุดก็มาถึงหน้าจวนอัครมหาเสนาบดีได้อย่างราบรื่น
หน้าจวนอัครมหาเสนาบดีประดับโคมแขวนผ้าแพรสีสันสดใส แขกเหรื่อหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
หญิงร่างอ้วนกำยำในชุดมงคลสีแดงสด ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตูใหญ่
ส่วนแขกที่สวมชุดขุนเธอก็ล้วนเป็นผู้หญิงเช่นกัน
แน่นอนว่าอวี๋เป่ยหมิงกับเจียงซู่ไม่อาจเดินเข้าประตูหน้าบ้านผู้อื่นอย่างเปิดเผยได้