"ที่นี่ไม่ใช่ยมโลก และไม่ใช่โลกมนุษย์"
"หมายความว่าอย่างไร?"
"ที่แห่งนี้คือดินแดนที่หยินกับหยางมาบรรจบกัน จึงไม่ใช่ทั้งยมโลกและโลกมนุษย์"
"ชาวแคว้นของเราล้วนเป็นคนที่ถูกโลกมนุษย์ทอดทิ้ง ผู้น่าสมเพช"
"โลกมนุษย์ไม่รับไว้ ยมโลกก็ไม่รับ เป็นคนไร้ที่ไป จึงมารวมตัวกันที่นี่ ตั้งตัวเป็นแคว้นขึ้นมา"
ต่างจากน้ำเสียงเรื่อยเปื่อยเมื่อครู่ ราชินีกล่าวถ้อยคำสุดท้ายนี้ด้วยแววตาเศร้าโศกเจือปน ไม่น่าจะเป็นการแสดง
อวี๋เป่ยหมิงถามว่า "แล้วผีสาวที่นำพาพวกฉันมาที่นี่ล่ะ?"
ราชินีถอนใจยาวอย่างเหงาเย็น "เธอเป็นวิญญาณอาฆาตลอยอยู่บนแม่น้ำ พายเรือเล็กหลังเดียวโร่ไปมาในลำน้ำ นาน ๆ ครั้งก็พาแขกไม่ได้รับเชิญบางคนเข้ามายังแคว้นซีเหลียง เช่นพวกคุณเป็นต้น"
นี่คือทั้งหมดที่อวี๋เป่ยหมิงสืบถามได้
ตามที่ราชินีกล่าว นอกจากหญิงผู้นำพาพวกเขามาซึ่งเป็นวิญญาณแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นมนุษย์ธรรมดา
ก็จริง ตลอดทางที่พวกเขาพบเห็น ตั้งแต่สามัญชนธรรมดาจนถึงราชินีผู้สูงส่ง ไม่มีใครมีพลังหยินแม้แต่นิดเดียว แต่ถ้าจะว่าเป็นคนก็ไม่ใช่ซะทีเดียว
มนุษย์ที่ยังมีชีวิตจะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่อวี๋เป่ยหมิงกำลังครุ่นคิด ราชินีก็เสด็จลงจากราชบัลลังก์อย่างสง่างาม เสด็จมายืนตรงหน้าเขา แล้วเปิดใจบอกรัก:
"เป่ยหมิง เราชอบคุณ ชอบตั้งแต่แรกเห็นเป็นต้นมา เราอยากอภิเษกคุณเป็นคู่ คุณยินยอมหรือไม่?"
เมื่อพูดประโยคนี้ ราศีแห่งพระราชอำนาจก็จางหายไป เหลือไว้เพียงความเขินอายดั่งหญิงสาว