ตลอดสองร้อยปีที่ผ่านมา แวมไพร์พึ่งพาพลังพิเศษ ทำให้แทบจะไร้เทียมทาน
เขาไม่เคยเจอสถานการณ์ที่พ่ายแพ้เพียงโจมตีทีเดียวแบบนี้มาก่อน
"พวกคุณเป็นใครกันแน่?" เขาดิ้นรนหลายครั้งถึงจะลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ "ลีอาอยู่ที่ไหน? ทำไมเธอถึงมีพลังอ่อนแอลงขนาดนั้น พวกคุณทำอะไรกับเธอ?"
ซางเฟยหว่านขยับตัวไปด้านข้าง เผยให้เห็นโลงศพคริสตัลด้านหลัง
เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในโลง เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ก็หยุดชะงักทันที ราวกับกำลังหวาดกลัวบางอย่าง จึงไม่กล้าเข้าไปใกล้
ซางเฟยหว่านถามเขา "ทำไมคุณไม่กล้าเข้าไปใกล้? คุณกลัวอะไร? กลัวว่าเธอจะเห็นคุณกลายเป็นแวมไพร์ที่เต็มไปด้วยเลือดงั้นหรือ? เรย์ คุณคือเรย์เมื่อปีนั้น ใช่ไหม?"
เมื่อครู่ ต่อให้เผชิญหน้ากับการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิตของอวี๋เป่ยหมิง เขาก็ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย
แต่เมื่อซางเฟยหว่านเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเขา เขากลับตื่นตระหนกอย่างที่สุด
เขาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง "ไม่ ผมไม่ใช่เล่ย! ผมคือวิลเลียม ผมชื่อวิลเลียม!"
"วิลเลียม?" ซางเฟยหว่านหัวเราะเย็น "คุณคิดว่าแค่เปลี่ยนชื่อ เล่ยจะเป็นเล่ยคนเดิมงั้นหรือ? คุณก้มลงมองตัวเองสิ คุณเต็มไปด้วยบาป เลือดเต็มตัว...จะชะล้างให้สะอาดได้งั้นหรือ?"
"หยุดพูด! หุบปาก!" เขาโกรธจัด พยายามจะทำร้ายซางเฟยหว่าน แต่กลับถูกอวี๋เป่ยหมิงใช้คลื่นมือเพียงหนึ่งครั้งกระแทกล้มลงไปกับพื้น