ซางเฟยหว่านส่งสายตาให้อวี๋เป่ยหมิง อวี๋เป่ยหมิงกวักมือ เขตอาคมที่บดบังหลุมศพก็สลายไป
เมื่อไร้สิ่งกีดขวาง เหล่าวิญญาณในหลุมก็พากันทะลักออกมา หวังจะหนีจากที่ที่ทำให้พวกมันทุกข์ทรมานเหลือแสน
ครู่ถัดมา เสียงสวดคาถาส่งวิญญาณของซางเฟยหว่านก็ดังขึ้น กลายเป็นแสงสีทองนับหมื่น ดึงดูดวิญญาณที่ไร้ที่พึ่งให้มารวมกันภายใต้แสงสว่างนั้น
วิญญาณทั้งหลายสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น คลายความดุร้ายลง ค่อย ๆ รวมกลุ่มกัน
ท่ามกลางเสียงสวดอันสง่างามของซางเฟยหว่าน วิญญาณที่ทนทุกข์มานานก็หลุดพ้น ค่อย ๆ สลายไปสู่ภพหน้า
วิญญาณอื่นถูกส่งไปหมดแล้ว เหลือเพียงลีอายืนมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง: "ทำไมฉันยังไม่ไปอีก?"
ซางเฟยหว่านถอนหายใจแผ่วเบา: "ในที่สุดเธอก็ยังวางเฉยไม่ได้กับความยึดติดของตัวเอง"
"ฉันอยากไป ฉันอยากปล่อยวาง จริง ๆ! เชื่อฉันเถอะ! แต่..."
ใบหน้าของลีอาปรากฏความเจ็บปวด "แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันยังคิดถึงเขาอยู่ ในนิทาน เจ้าชายปรากฏตัวเพื่อช่วยเหลือเจ้าหญิง แต่เจ้าชายของฉันล่ะ เขาอยู่ที่ไหน?"
เธอทรุดลงนั่งกับพื้น กุมหัวด้วยความเจ็บปวด วิญญาณเริ่มจางลงเพราะอ่อนแอ เห็นทีจะสลายในไม่ช้า
ซางเฟยหว่านส่งสายตาให้อวี๋เป่ยหมิงอีกครั้ง เห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติง จึงใช้เสียงท้องพูดว่า:
"เป่ยหมิง เธอลองไปปลอบเธอดูสิ ดูว่าเธอจะละความยึดติดได้หรือเปล่า ต้องอ่อนโยนหน่อยนะ"