จางเสวี่ยเสวี่ยว่า "แต่นายกกระทรวงลู่ก็บอกเลิกไปแล้ว ไม่เอาหมู่ตันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขาอาจออกไปพูดเพ้อเจ้อข้างนอกด้วย ถ้าชื่อ 'ดาวหายนะ' ของหมู่ตันแพร่ออกไป ต่อไปจะไม่มีใครยอมจ่ายเงินอุดหนุนหรือซื้อตัวเขาอีกเลย ไม่ต้องพูดถึงห้าพันแผ่น แม้แต่ห้าร้อยแผ่นคุณก็อาจยังไม่ได้เสียด้วยซ้ำ"
เจ้าของหอจิ้งฮวาคิดทบทวนอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็พยักหน้าตกลง "ช่างเถอะ ก็เพราะคุณยอมจ่ายเงินซื้อตัวหมู่ตัน ไม่ได้ใจดำไร้น้ำใจขนาดนั้น ฉันก็ถือว่าสละความสุขเพื่อให้คู่รักอย่างพวกคุณสองคนได้อยู่ด้วยกันก็แล้วกัน"
"หมู่ตันของฉัน!" ครู่ก่อนยังเป็นแม่เล้าที่แสนฉลาดเจ้าเล่ห์คิดคำนวณสารพัดอยู่หรอก จู่ ๆ ก็ลากมือของไป๋จวิ้นไว้ น้ำตาคลอเบ้า "เธอโชคดีกว่าฉัน พ่อหวังจริง ๆ ว่าต่อไปเธอจะมีความสุข ถ้าเจอเรื่องยาก ๆ อะไร เธอกลับมาหาพ่อที่หอจิ้งฮวาได้ตลอด พ่อจะช่วยเธอเต็มที่แน่นอน"
ไป๋จวิ้นหัวเราะแห้ง ๆ "วางใจ ฉันจะไม่กลับมาอีกแน่"
——จะกลับมาทำอะไร? กลับมาขายตัวต่อเหรอ? ชิ! นับฉันโง่สินะ!
"ได้แล้ว พวกเธอเก็บของกันเถอะ ฉันจะไปเอาสัญญาขายตัวมาให้"
การค้าเป็นที่เรียบร้อย เจ้าของกระจกเงาหอก็ไม่อ้อนวออะไรอีก บิดสะโพกอ้วนกลมเต่งยุ่ยเดินจากไป
ไป๋จวิ้นก็ไม่มีอะไรต้องเก็บ เขาไม่ได้เป็นคนของโลกใบนี้ตั้งแต่แรก เสื้อผ้าฉูดฉาดของไป๋หมู่ตันก็ไม่จำเป็นต้องพกไปด้วย
แต่ตอนจะจากไป เขากลับลงมือหยิบกล่องเล็กที่เคยใส่ธนบัตรเงินนั้นติดมือไปโดยไม่รู้ตัว
จางเสวี่ยเสวี่ยยังแปลกใจ "อุ้มกล่องเปล่าไปทำไม? ธนบัตรข้างในนายหยิบหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?"