อวี๋เป่ยหมิงเดินเล่นไปเรื่อย ๆ ก็มาถึงบ้านของซางเฟยหว่าน
ประตูใหญ่ไม่ได้ปิด เฒ่าหวยและปีศาจต้นไม้อีกหลายตนกำลังทำความสะอาดอยู่ที่หน้าประตู
เมื่อเห็นอวี๋เป่ยหมิงเดินเข้ามา ก็รู้ทันทีว่ามาหาซางเฟยหว่าน
เฒ่าหวยบอกทางอย่างกระตือรือร้น: "เทพเซียนกำลังดื่มชาอยู่ที่สวนหลังบ้าน"
อวี๋เป่ยหมิงพยักหน้า แล้วเดินตรงไปที่สวนหลังบ้าน
เฒ่าหวยหันกลับมา เห็นปีศาจต้นท้อจ้องมองแผ่นหลังของอวี๋เป่ยหมิงไม่วางตา เขาถามอย่างกังขา: "ต้นท้อเอ๋ย เธอไม่ปกติเลยนะ ทุกครั้งที่ประมุขเขาอวี๋มา เธอจะแอบจ้องเขาอยู่ได้"
ปีศาจต้นแอปริคอทใจเต้นวาบ รีบเข้าไปพูด: "ต้นท้อ เธอคงไม่ได้ชอบประมุขเขาอวี๋เข้าแล้วใช่ไหม?"
ปีศาจต้นท้อตกใจ: "พวกแกกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกัน? ไม่เห็นหรือว่าประมุขเขาอวี๋มาหาเทพเซียนทุกครั้ง ไม่แม้แต่จะมองฉันเลยสักนิด"
ปีศาจต้นหลิวพูดด้วยความเห็นใจอย่างยิ่ง: "ดังนั้น เธอกำลังรักข้างเดียว?"
ปีศาจต้นจันทน์ตกใจยิ่งกว่า: "เขาไม่แม้แต่จะมองเธอ เธอกลับยังรักข้างเดียวอีก?"
ปีศาจต้นท้อโกรธ คำพูดพลุ่งพล่านออกมา: "ฉันจะไปกล้าคิดถึงใครก็ไม่กล้าคิดถึงเขา! เขาชอบเทพเซียน ฉันแค่อยากรู้ว่าพวกเขาจะลงเอยกันได้หรือไม่ เลยอดมองอีกสองสามตานิดหน่อย..."
พูดจบ เธอก็รีบเอามือปิดปากตัวเอง: "แย่แล้ว พูดหลุดปาก! ทำไงดี ประมุขเขาอวี๋จะฆ่าปิดปากฉันไหมเนี่ย?"
เหล่าปีศาจต้นไม้ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง แล้วจากนั้นก็พลันเข้าใจ และหลังจากนั้นก็พากันซุบซิบนินทาต่อ
ปีศาจต้นท้อร้อนใจ: "พวกแกอย่ามัวแต่ซุบซิบกันสิ ประมุขเขาอวี๋คนนั้น ดูภายนอกเป็นมิตร แต่จริง ๆ แล้วเจ้าเล่ห์มาก ถ้าให้เขารู้ว่าเราค้นพบความลับของเขา ไม่รู้ว่าจะจัดการพวกเรายังไง"