รถตู้เบรกอยู่ข้างหน้า แล้วค่อย ๆ ถอยกลับมา
กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าชายคนหนึ่งสวมแว่นดำ คางอวบเล็กน้อย:
"ขอโทษๆ คนขับไม่ทันดูถนน นั่นแมวของคุณหรือเปล่า? กลายเป็นแมวเปียกน้ำดูตลกมาก ฮ่า ๆ ๆ ..."
"ผมไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะเยาะนะ แค่ทนไม่ไหวจริง ๆ ตลกมาก"
"ผมรู้จักร้านขายสัตว์เลี้ยงแห่งหนึ่งที่สี่แยกหน้า จะให้ไปอาบน้ำไหม? วางใจได้ ค่าใช้จ่ายผมรับผิดชอบเอง!"
เขาพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโอนเงิน
"โจวตงตง?" ซางเฟยหว่านมองเห็นว่าเป็นคนรู้จักเก่า จึงรวบรวมพลังปราณวิญญาณที่บดบังไว้ออก เผยโฉมจริง
โจวตงตงเพิ่งจะรู้ว่าเป็นคนรู้จัก ตกใจมาก: "คุณซาง? โอ้ แล้วยังอวี๋เป่ยหมิงอีก! แปลก จู่ ๆ เมื่อกี้ผมจำพวกคุณไม่ได้เลย? ไม่คิดเลย นานขนาดนี้ไม่เจอ เพิ่งเจอก็ถูกน้ำท่วม...แมว? ฮ่า ๆ! ขอโทษ ๆ ไม่ได้ตั้งใจหัวเราะจริง ๆ ทนไม่ไหว!"
เป็นคนรู้จักเก่าอยู่แล้ว อวี๋เป่ยหมิงก็คงไม่ถือสาอะไรมาก ไม่ได้ให้เขาชดใช้ค่าเสียหาย
โจวตงตงถามต่อ: "เวลานี้ พวกคุณสองคนเดินเล่นอยู่หน้านอกสตูดิโอถ่ายทำทำไม? เผื่อเจอนักท่องเที่ยว เดี๋ยวถนนทั้งสายจะติดหมด"
ซางเฟยหว่านพูด: "วันนี้ฉันเพิ่งมา เตรียมเข้ากอง คุณกำลังถ่ายหนังอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ?"
โจวตงตงพยักหน้า: "ผมมาที่นี่สักพักแล้ว! หลังจากถ่ายเรื่อง"บทเพลงอาลัยชั่วนิรันดร์"กับพวกคุณด้วยกัน ผมก็ได้ทรัพยากรมาไม่น้อย ตอนนี้กำลังถ่ายละครคอมเมดี้เบา ๆ ในเมืองอยู่ ครั้งนี้ผมเป็นพระเอก!"