ซางเฟยหว่านรู้สึกพูดไม่ออกกับความหลงรักของเหลิ่งเย่ "เราว่าแกน่าจะคิดถึงปัจจุบันนะ เพราะอีกไม่นานแกจะเจอเคราะห์เลือด"
"หา? หมายความว่าไง?"
เหลิ่งเย่ยังไม่ทันตั้งตัว ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดดัง "ตึง"
ทันใดนั้น ในจอก็ปรากฏผู้หญิงในชุดนอน ถือไม้กวาด สีหน้าดุร้ายกราดเกรี้ยว
"ไอ้คนเลวทรามชาติชั่ว ฉันแต่งกับเธอมาตั้งหลายปี อุตส่าห์มีลูกมีหลานให้ ร่วมทุกข์ร่วมยากกับเธอ แต่เธอยังคิดถึงแฟนเก่าสมัยเล่นเน็ตเมื่อสิบกว่าปีก่อนอีก! ดีนะที่ฉันดูถ่ายทอดสดอยู่ด้วย ไม่งั้นคงไม่รู้ว่าเธอจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไหร่!"
"อ๋า เมียฟังผมอธิบายก่อน ผมแค่ลองเชื่อมต่อเล่น ๆ ไม่ได้คิดจะตามหาเธอเลย เฮ้ย อย่าตี อย่าตีที่หัว... ทรงผม ทรงผมฉันจะพังแล้ว..."
"ไอ้สารเลว แกยังแอบไปแต่งงานในเกมอีกนะ? ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าแต่งงานรอบสอง คนแต่งรอบสองใครจะเอาแกมาเป็นผัว?!"
เสียงทุบตีโครมคราม ราวกับ "ดนตรีจังหวะ" ผสานกับเสียงร้องโหยหวนเหมือนผีร้องของ "นักร้องเดี่ยว" บรรเลงเป็นเพลงแห่งความพลัดพรากและสมหวังอันแปลกประหลาด...
สายเชื่อมต่อถูกตัดตามมา เหล่าชาวเน็ตก็ตะลึงกันอีกครั้ง:
[ชาวเน็ต A: ...]
[ชาวเน็ต B: ...]
[C: ...]
[ฉัน...]
"ใครก็มีคนที่ยากจะลืมในวัยเยาว์ แต่ถ้ามัวเฝ้าคิดถึงไม่เลิกรา สิ่งที่บาดเจ็บก็คือหัวใจของอีกคนหนึ่ง เอาล่ะ เรามาเริ่มทำนายครั้งสุดท้ายของคืนนี้กันต่อ"
คำพูดของซางเฟยหว่านดึงทุกคนกลับมาอีกครั้ง ต่างพากันช่วงชิงสายเชื่อมต่อจนลืมความเงียบงันและความรู้สึกสะเทือนใจ