ผู้หญิงที่อุ้มเด็กแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ยังดึงม่านปิดลง
แต่ถึงม่านจะปิดแล้ว ก็ไม่อาจหยุดเสียงร้องไห้ของเด็กได้ เด็กยิ่งร้องดังขึ้นเรื่อยๆ ในยามเที่ยงคืนอันเงียบสงัด ในตู้โดยสารที่มีผู้คนปะปนกัน ทำให้คนฟังรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง
หญิงผมทองคนหนึ่งก็ระเบิดอารมณ์ด่าทอขึ้นมาว่า "พ่อแม่ตายกันหมดแล้วหรือไง? เด็กร้องไห้ขนาดนี้ หาใครอุ้มหน่อยไม่ได้หรือไง?"
หญิงผมสั้นพูดพร้อมกับปลอบเด็กไปด้วยว่า "เธอจะพูดจาแบบนี้ได้ยังไง? ฉันก็ไม่อยากให้มันร้องไห้ ฉันก็อยากจะกล่อมมันให้หยุด แต่กล่อมยังไงก็ไม่หยุด! เด็กอายุเจ็ดแปดเดือน ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องสักหน่อย!"
"กล่อมไม่ได้ก็อย่าพาออกมาเลยสิ! ที่สาธารณะ ร้องไห้ไม่หยุดหย่อน รบกวนคนอื่นเขานอนไม่หลับ น่ารำคาญชะมัด!"
"เธอนี่มันใจดำอะไรขนาดนั้น เก่งนักก็อย่าแต่งงานมีลูกไปตลอดชีวิตสิ!"
"ฉันจะมีลูกหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยเล่า? คนที่แม้แต่ลูกตัวเองยังดูแลไม่ได้ จะไปห่วงคนอื่นเขาทำไม?"
ชายชราที่เล่าเรื่องผีกำลังเตรียมจะเข้าไปห้าม แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน
เด็กที่ร้องไห้ไม่หยุด ผู้หญิงที่ทะเลาะกัน ผู้ชายที่ดื่มเหล้า... ทำไมทุกอย่างถึงได้คุ้นเคยขนาดนี้ คุ้นเคยราวกับเคยผ่านประสบการณ์มาก่อน?
ไม่ ไม่ใช่แค่เหมือน!
มันเป็นเรื่องจริง เขาเคยผ่านมันมาจริงๆ!
เมื่อผู้หญิงสองคนนั้นทะเลาะกันจบลง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ในตู้โดยสารก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้น... ผู้คนในนั้นก็จะตายกันหมด!