แม้เวลาจะผ่านไปเต็ม 20 ปีแล้ว แต่ภาพเหตุการณ์อันโหดร้ายในวันนั้น ยังคงทำให้ชายชราคนนี้สั่นกลัวไม่หาย
"แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปยี่สิบปี วันนี้ฉันกลับมาเจอตู้รถไฟนี้ได้อีก!"
ทันใดนั้น เขาก็มองซางเฟยหว่านและอวี๋เป่ยหมิงอย่างพิจารณา คิดไปด้วยส่ายหัวไปด้วย:
"ไม่ถูก ไม่ถูก พวกเธอสองคนไม่ใช่ผู้โดยสารตู้รถไฟนี้ ตอนนั้นฉันจำหน้าผู้โดยสารทุกคนในตู้ไม่ค่อยได้ แต่แน่ใจว่าไม่มีพวกเธอสองคน"
"คุณพูดถูก"
"งั้น รถไฟขบวนนี้ไม่ใช่ขบวนเมื่อ 20 ปีก่อนงั้นหรือ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่"
"แล้วทำไมถึงมีผู้โดยสารเหมือนกัน? เด็กที่ร้องไห้ ผู้หญิงที่ทะเลาะกัน ชายที่ดื่มเหล้า ล้วนเป็นผู้โดยสารที่ฉันเคยเห็นเมื่อ 20 ปีก่อน!"
"บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ คุณดูสิ นอกจากคนพวกนั้นแล้ว คนอื่นก็ต่างออกไปทั้งหมด ใช่ไหม?"
"แต่ทำไมฉันถึงออกจากตู้รถไฟนี้ไม่ได้ล่ะ?"
"บางทีพอถึงสถานี คุณก็จะออกไปได้"
"ถึงสถานี? ไปไม่ถึงสถานีหรอก! อีกไม่นานตู้รถไฟนี้จะติดไฟ เราจะตายกันหมด ตายกันหมดทุกคน!"
"ในเมื่อนี่ไม่ใช่รถไฟขบวนเมื่อ 20 ปีก่อน แล้วจะเกิดโศกนาฏกรรมแบบเดียวกันได้อย่างไร?"
ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ยังคงยืนกรานพึมพำ: "ไม่ได้ ฉันต้องออกไปจากที่นี่! ฉันต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!"
"ข้างหน้าคืออุโมงค์เถาหลิง"