หลี่ฉินเอ่ยขอโทษอย่างเสียไม่ได้ หญิงชราจึงยอมลุกขึ้นอย่างเสียมิได้
จากนั้นก็จูงมือ "ลูกชาย" ไว้ ถามไถ่ทุกข์สุขพูดคุยด้วย
หลี่ฉินอดถามขึ้นไม่ได้ว่า "แม่ครับ แม่ไม่กลัวพวกเราหย่ากันเหรอ?"
หันไปเห็นหลี่ฉินยังยืนอยู่ข้าง ๆ หญิงชราพูดว่า "แกยังยืนเป็นเสาเฝ้าที่ตรงนี้ทำไม? ยังไม่ได้ทำกับข้าวเย็นใช่ไหม? ไปทำกับข้าวได้แล้ว! อุ๊ย ฉันถูกแกโกรธจนไม่มีแรงขยับตัวแล้ว!"
หลี่ฉิน: "..."
วันนี้เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำใช่ไหม?
ในที่สุดเขาก็อดถามไม่ได้ว่า "แม่ครับ แม่เอะอะแบบนี้ไม่กลัวลูกชายแม่หย่ากันเหรอ?"
หญิงชราเลิกคิ้ว พูดอย่างได้ใจว่า "ตอนนั้นฉันบอกว่าไม่เห็นด้วยใช่ไหม? แกเป็นฝ่ายวิ่งเข้าใส่ ลดตัวลงมาสมัครใจแต่งงานกับลูกชายฉัน ก็เพราะเห็นว่าลูกชายฉันยอดเยี่ยมไม่ใช่หรือ? ไม่ได้โม้เลยนะ ในหมู่บ้านเรามีคนตั้งมากมาย สักกี่คนที่จะซื้อรถซื้อบ้านในเมืองได้? นั่นมันหงส์ทองที่บินออกมาจากรังไก่เชียวนะ! แกเก็บสมบัติได้ก็แอบดีใจไปเถอะ! ว่าแต่แก แต่งงานมีลูกแล้ว ถ้าจะหย่าไปแต่งงานใหม่ ใครเขาจะเอา?"
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เธอชมลูกชาย ลูกชายก็เงียบ ๆ คล้อยตาม และค่อย ๆ ถูกแม่ตัวเองล้างสมอง
แต่ตอนนี้ พอเขาเปลี่ยนมาอยู่ในสถานการณ์นี้ เขากลับไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ได้แต่แอบมองภรรยา
ฟู่อวิ๋นหัวเราะเย็น "แม่ แม่พูดถูกทุกอย่าง ลูกชายแม่เป็นหงส์ทองในรังไก่ ไม่มีใครคู่ควร ลูกชายแม่ก็ไม่ควรแต่งงานตั้งแต่แรก ควรจะอยู่ในรังไก่เป็นหงส์ของเขาต่อไป!"