วันนี้หลี่ฉินใช้ชีวิตอย่างน่าอเนจอนาถใจยิ่ง รู้สึกว่าลำบากกว่าไปทำงานเสียอีก ส่วนแม่ของเขาก็เพิ่งกลับมาตอนฟ้ามืด
ตอนเดินเข้าบ้าน หญิงชรายังคงคุยโทรศัพท์อยู่: "ลูกเอ๊ย คืนนี้ไม่กลับมากินข้าวเหรอ? อ้าว แม่เตรียมจะทำให้ซี่โครงหมูผัดซอสแดงเลยนะ เอาล่ะ ลูกทำงานล่วงเวลาก็อย่าเหนื่อยเกินไปล่ะ"
แต่หารู้ไม่ว่าปลายสายโทรศัพท์นั้นคือลูกสะใภ้ของเธอ ส่วนลูกชายตัวจริงต้องสวมรูปลักษณ์ของภรรยาเลี้ยงลูกอยู่บ้านทั้งวัน
หญิงชราโยนซี่โครงหมูในมือแช่ตู้เย็น "เสี่ยวฉินทำงานล่วงเวลาคืนนี้ไม่กลับมากินข้าว เราสองคนก็กินง่าย ๆ ต้มบะหมี่ก็แล้วกัน แกยังยืนอึ้งอะไรอยู่? ไปต้มสิ"
พูดพลาง สาวเท้าดึงเด็กเข้ามาอยู่ข้างตัว คว้ารีโมตเปิดโทรทัศน์ นั่งดูละครในห้องนั่งเล่นพร้อมเด็กน้อย
หลี่ฉินอดถามขึ้นไม่ได้: "แม่ครับ วันนี้แม่ออกไปทำอะไรมาทั้งวัน?"
หญิงชราตอบ: "ช่วงเช้าไปเต้นรำ ต่อมาก็ไปเที่ยวบ้านเพื่อนร่วมบ้านเกิดเล่นสักพัก"
"นี่แม่เรียกว่าเล่นสักพักเหรอ?" หลี่ฉินไม่พอใจอย่างมาก "งานบ้านกองเต็มรออยู่ แม่ไม่เหลียวแล ไปทีเดียวนี่หายไปทั้งวันเลย! แม่มานี่เพื่อช่วยดูแลหลานให้พวกเราใช่ไหมเนี่ย?"
หญิงชราไม่น้อยหน้าโต้กลับ: "ลูกชายของฉันรับฉันเข้ามาอยู่ในเมืองก็เพื่อให้ฉันได้อยู่สุขสบาย จะมาให้ฉันเป็นวัวเป็นม้าให้พวกแกได้อย่างไรกัน? ปกติแกก็ไปทำงาน ฉันช่วยดูแลลูกให้ก็แล้วไป แต่ตอนนี้แกก็ไม่ได้ทำงาน จะให้ฉันอยู่บ้านคอยปรนนิบัติพวกแกทำไมล่ะ?"
หลี่ฉินนึกถึงที่ฟู่อวิ๋นเคยระบายกับตน: